Ἡ διάχυση τῆς πολιτικῆς ρευστότητος ἐξαπλώθηκε πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὰ ὁλοκληρωτικὰ μέτρα κατὰ τῶν διαδηλωτῶν∙ πολλοὶ κυβερνητικοὶ βουλευτὲς συζητοῦσαν στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς, τὸ τί θὰ κάνουν στὶς γιορτές, καθὼς γνωρίζουν, ὅτι τοὺς εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐπιστρέψουν στὶς περιφέρειές τους, ὅπου στελέχη, ψηφοφόροι καὶ συγγενεῖς εἶναι ἐξαγριωμένοι, ἐνῶ τὰ γραφεῖα τους τοὺς εἰδοποιοῦν νὰ μὴν ἐμφανισθοῦν, διότι δὲν ἐλέγχουν τὴν κατάσταση. Ἀλλά, ὅλοι τους ἔχουν πεισθεῖ ὅτι οἱ κάλπες ἔρχονται γρήγορα κι ἂν ἀποκοποῦν ἀπ’ τὶς περιφέρειές τους, πῶς θὰ ἐπανέλθουν ἀργότερα; τὴν ρευστότητα δὲν ἀποκλείουν καὶ ἀπ’ τὸ Μέγαρο Μαξίμου, ὅπως ἐξομολογοῦνται, ὅσοι ἐλάχιστοι, ἔχουν κάποιας μορφῆς ἐπικοινωνία μὲ τὸ κέντρο ἐξουσίας. Τὰ χειρότερα εἶναι ἄλλα, ἡ ἔκρηξη τυχαίου γεγονότος, μὲ ἀποτέλεσμα πολιτικὲς ἐξελίξεις, καὶ οἱ διαπιστώσεις τῶν σοβαρῶν δημοσκόπων ὅτι ἡ διαφορὰ ξεπερνάει τὶς εἴκοσι μονάδες καὶ βαίνει ταχέως αὐξανόμενη.