Τὸν χαρακτῆρα τῆς προεκλογικῆς ἀντιπαραθέσεως εἶχε ἡ συζήτηση στὴν Βουλή, ἡ ὁποία ἐνισχύθηκε ἀπ’ τὶς συνεχεῖς παροχὲς τῆς κυβερνήσεως στὶς διάφορες τάξεις∙ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν καταπέλτης, γιὰ τὴν στασιμότητα τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχηγοί, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπέφυγε ἀπαντῆσαι στὶς ἐρωτήσεις καὶ παρέμεινε στὴν τακτική του, τοῦ «πάρε κόσμε» καὶ τίποτε περισσότερο. Μάλιστα ὑπερηφανεύθηκε γιὰ τὴν ψήφιση τῆς βουλευτοῦ τῆς Ἑνώσεως Κεντρώων, ὅτι αὐξάνονται∙ ἀναμενόμενο, εἶναι χαμένοι ὅλοι τους καὶ προσπαθοῦν νὰ βροῦν ἀποκοῦμπι ὁ ἕνας στὸν ἄλλον∙ ἐμφανέστατη εἶναι ἡ προσπάθεια γιὰ συγκάλυψη τῆς ψυχρολουσίας του στὴν Ἐλευσίνα τὴν Κυριακή, μὲ τὶς μαζικὲς διαδηλώσεις ἐναντίον του.