Ἡ ἀναγνώριση τοῦ παρακράτους, ὡς πραγματικῆς ἐξουσίας στὴν χώρα, ἦταν ἀναμενόμενη, γιὰ ὅσους γνώριζαν ἀποκρυπτογραφῆσαι τὶς βαθύτερες ἐξαρτήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ οἱ ἐντολεῖς εἶναι οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι, ὅπως εἶχε ἀποκαλύψει τὸν ρόλο τους στὴν ἑλληνικὴ τρομοκρατία ἡ «Καθημερινὴ» ἐπὶ Ἑλένης Βλάχου∙ οἱ ἐπιχώριοι εἶναι ἐνεργούμενά τους κι ὁ πρωθυπουργὸς δικό τους. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἀπομακρύνονται ἀπ’ τὸν ἴδιον, ἢ μᾶλλον καλύτερα τὸν βάζουν στὸ περιθώριο, «τὸν πετᾶνε στὰ σκουπίδια», κι αὐτὸς ἐπιχειρεῖ ἀπεγνωσμένως διατηρῆσαι τὴν στήριξή τους, διότι γνωρίζει, ὅτι διαφορετικά, εἶναι ἐντελῶς χαμένος∙ τοὺς δίδει τὰ πάντα, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν χρησιμοποίησή τους, μετὰ τὴν ὁσονούπω ἀπώλεια τῆς ἐξουσίας. Τόσα καταλαβαίνει! ἐπειδὴ δὲν βλέπει τὶς ἄρδην διεθνεῖς ἀνακατατάξεις…