Ἡ διαρροὴ τῶν τραπεζῶν καὶ ἄλλων ἑταιρειῶν ἀπ’ τὸ Σίτυ γενικεύεται, μὲ τὴν ἀγγλικὴ κυβέρνηση σὲ ρόλο ἁπλοῦ θεατοῦ, ὅπως καὶ στὰ πολὺ σοβαρὰ διεθνῆ προβλήματα, πορευόμενη στὴν διεθνῆ ἀπομόνωση τῆς χώρας∙ ἡ ἀδυναμία ὑποβολῆς προτάσεων γιὰ τὸ Brexit θεωρεῖται δεδομένη, ἐνῶ ἀπαντοῦν μόνο ἀρνητικὰ στὶς ἀντίστοιχες τῶν Εὐρωπαίων. Τὸ Λονδίνο δίδει τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρίσκεται σὲ περίοδο χειμερίας νάρκης, διότι τὰ προβλήματα ποὺ συζητάει μὲ τὶς Βρυξέλλες εἶναι κυρίως οἰκονομικά, καθοριστικῆς ὁπωσδήποτε σημασίας∙ ταυτοχρόνως ὅμως βρίσκεται ἐκτὸς τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, ὅπως καὶ ἀπὸν ἀπ’ τὰ κρίσιμα παγκόσμια προβλήματα. Στὴν Συρία εἶναι ἄγνωστη ἡ βρεταννικὴ φωνή, ἐνῶ καὶ στὰ προβλήματα τῆς κυπριακῆς ΑΟΖ ἀπουσιάζει, παρ’ ὅλο ὅτι εἶναι ἐγγυήτρια δύναμη τῆς μεγαλονήσου∙ ἀκόμη καὶ στὸν ἐμπορικὸ πόλεμο δὲν ἔκανε οὐσιαστικὴ ἐμφάνιση, οὔτε ἐτάχθη ἀλληλέγγυη μὲ τὴν Εὐρωζώνη στὶς καταγγελίες τῶν ἀμερικανικῶν προστατευτικῶν μέτρων.