Ἡ χθεσινὴ ὑπογραφὴ ἀπ’ τὸν Ντόναλντ Τράμπ, τοῦ νόμου γιὰ τὴν ἐπιβολὴ δασμῶν στὰ χαλυβουργικὰ καὶ στὰ προϊόντα ἀλουμινίου, σημαίνει τὴν ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ ἐμπορικοῦ πολέμου∙ οἱ ἄλλες χῶρες ἀκολουθοῦν, Εὐρώπη, Κίνα, Ἰαπωνία, Ἰνδίες, Ρωσία, Καναδᾶς, μὲ τὰ ἀντίμετρα, οἱ ἀσκοὶ τοῦ Αἰόλου ἔχουν ἀνοίξει γιὰ τὴν διεθνῆ οἰκονομία. Τὸ πρόβλημα πλέον εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις του, ἂν καὶ οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς προβλέπουν, ὅτι δὲν θὰ εἶναι τόσο σοβαρές, διότι ἡ ἀμερικανικὴ δὲν εἶναι πιὰ ἡ ἀτμομηχανὴ τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας, καθὼς εἶναι τρίτη ἀπὸ πλευρᾶς ἐξαγωγῶν καὶ πλήρως ἐξαρτώμενη γιὰ τὴν κάλυψη τῶν δημοσιονομικῶν της ἀναγκῶν∙ ἄλλωστε, οἱ μεγάλες πολυεθνικές της ἑταιρεῖες δείχνουν ὅτι διαφωνοῦν ριζικὰ μὲ τὴν ἐπίσημη πολιτική. Ὁ ἀντίκτυπος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἀμερικῆς εἶναι τὸ ζητούμενο, ἐπειδὴ εἶναι δεδομένο, ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἀνταποκριθεῖ βραχυχρονίως στὴν αὔξηση τῆς παραγωγῆς τῶν προϊόντων∙ τὰ ἐργοστάσια δὲν ξανακτίζονται εὔκολα.