Τὶς προσπάθειες πολώσεως τῆς καταστάσεως στὴν Μέση Ἀνατολὴ ἀνέλαβε ὁλοκληρῶσαι ὁ νέος Ἀμερικανὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν∙ στὶς Βρυξέλλες ἀπέτυχε τοῦ νὰ πείσει τοὺς Εὐρωπαίους, γιὰ τὴν καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας μὲ τὸ Ἰρὰν ἢ τουλάχιστον τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων γιὰ τὸ πυραυλικό του πρόγραμμα καὶ προσέτρεξε στὶς ἀραβικὲς χῶρες, στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, στὴν Ἰορδανία, καὶ στὸ Ἰσραήλ. Ἡ καταγγελία εἶναι ἀδύνατη, διότι, Ρωσία καὶ Κίνα, πλὴν τῆς Γαλλίας καὶ Γερμανίας, ἀλλὰ καὶ τῆς Βρεταννίας στοὺς ἴδιους τόνους, εἶναι ἀντίθετες∙ τὸ ἐρώτημα εἶναι τὸ γιατὶ ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἐπιμένει στὴν διεθνῆ ὀξύτητα, ὅταν εἶναι δεδομένο ὅτι ἔχει πλήρως ἀπομονωθεῖ. Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὴν κατάρρευση τῆς δημοτικότητός του στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὴν πολιτική του ἀπομόνωση, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν Ρεπουμπλικανῶν∙ μοναδική του διέξοδο θεωρεῖ τὴν καλλιέργεια τοῦ λαϊκισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ, ὅτι ὑπάρχουν ἐχθροὶ ποὺ ὑπονομεύουν τὴν χώρα κι αὐτοὺς προβάλλει.