Τὸ τέλος τῶν ψευδαισθήσεων, γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο, σήμανε, ἡ ὁμιλία τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ στὴν Βουλή, καθὼς κατακρήμνισε καὶ τὶς τελευταῖες ὀχυρώσεις τῆς ψευδολογίας του∙ παρὰ τὴν ἀναίσχυντη συγκάλυψη τῶν κυρίων σημείων της ἀπ’ τὴν δουλικότατη διαπλοκή, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς κατέγραψε σὲ βάθος τὰ μηνύματα τοῦ προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς. Δὲν ἐξαγγέλθηκαν τυχαῖα αὐτά, ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὰ μνημόνια συμπληρώνεται ἀπαραιτήτως, μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν μεταρρυθμίσεων, ἐφαρμογή τους, ὅπως καὶ τῶν προαπαιτουμένων, τὴν προώθηση τῶν ἰδιωτικοποιήσεων, τὴν ἐκρίζωση τῆς διαφθορᾶς καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς κανονικῆς ἀποστολῆς τοῦ κράτους∙ ὅλα αὐτὰ ἐπιβεβαιώθηκαν τὴν ἑπομένη ἀπ’ τὸν ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, μὲ τὴν ὁμολογία ὅτι θὰ συνεχισθοῦν οἱ ἔλεγχοι τῶν δανειστῶν, τρεῖς μὲ τέσσερες τὸν χρόνο, καὶ θὰ ἐφαρμοσθεῖ ἡ περικοπὴ ἀφορολογήτου καὶ συντάξεων μὲ τὸ νέο ἔτος. Τὸ τέταρτο μνημόνιο ἐφαρμόζεται κανονικὰ πλέον, χωρὶς μάλιστα νέα χρηματοδότηση∙ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ἐπέτυχε ἕνα πρᾶγμα μόνο, τὴν ἐπιβολὴ δύο μνημονίων σὲ τρία χρόνια καὶ τὴν ζημία τῆς οἰκονομίας κατὰ διακόσια τουλάχιστον δις εὐρώ. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι προπαγάνδα, ἀλλὰ ἕνα μετράει πολὺ πιὸ σοβαρὰ ἀπ’ τὰ ὑπόλοιπα, ἡ ἀπαίτηση τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ γιὰ ἐκρίζωση τῆς διαφθορᾶς∙ δὲν ἔχει ξανασυμβεῖ παρόμοια καταγγελία σὲ Βουλή, ἐνώπιον τοῦ πρωθυπουργοῦ.

Οἱ ἀριστερᾶς καὶ παραπροοδευτικῆς ἀποκλίσεως ἐλιγμοί, ὅπως μὲ τὴν ἀναδοχὴ παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια, ἕνα καὶ μόνο ἀποκαλύπτουν, τὴν χυδαιότητα, ὅλων τῶν μικρῶν στὴν Βουλή∙ ἐπικαλοῦνται ὡς πρόοδο, ὅ,τι χειρότερο ἔχει ἀφήσει ἡ βιομηχανικὴ ἐποχή, μὲ ἀποκορύφωσή της τὶς γελοιότητές της γιὰ τὰ χημικὰ στὴν Βρεταννία καὶ στὴν Συρία, ἀπ’ τοὺς ἴδιους μηχανισμούς. Στὴν πράξη ὅλοι τους ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὴν κάρπωση τῆς προνομίων τῆς βουλευτικῆς ἕδρας, γιὰ ὅσο γίνεται περισσότερο χρόνο καὶ γιὰ τίποτε ἄλλο∙ γνωρίζουν ὅτι ἔχουν τὴν ἴδια τύχη μὲ τοὺς κυβερνῶντες, δὲν θὰ τοὺς μιλάει οὔτε ἡ μάνα τους, ποὺ ἤδη τοὺς ἔχουν ξεκόψει οἱ περισσότερες, ὁπότε ὅσα μαζέψουν, τὶς λίγες ἑβδομάδες ἢ μῆνες στὴν ἐξουσία. Οἱ ὑποθέσεις τοῦ Σταμάτη Κριμιζῆ καὶ τῆς Μπουμπουλίνας δείχνουν τὸ βάθος τῆς χυδαίας νοοτροπίας τους, δὲν ἔχουν οὔτε ἱερὸ οὔτε ὅσιο, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν ἀπαντοῦν στὰ τρανταχτὰ σκάνδαλα, ὅπως μὲ τὸν σύμβουλο τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν καὶ τοῦ ἀναπληρωτῆ του, ὅτι ζήτησαν προμήθεια γιὰ τὴν ἔγκριση νομίμου ἀμοιβῆς στὸν καταγγείλαντα μεγάλη ὑπόθεση φοροδιαφυγῆς∙ ἕνα μόνο τοὺς ἐνδιαφέρει πλέον, τὸ πόσο θὰ ἀναβάλουν τὴν λογοδοσία καὶ τίποτε ἄλλο. Ἔχουν, ἄλλωστε, νὰ ἔρθουν σὲ ζωντανὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν κόσμο καναδυὸ χρόνια καὶ παραπάνω∙ μόνο μὲ σιδηρόφρακτες συνοδίες μετακινοῦνται, χειρότερα κι ἀπ’ τοὺς Γερμανοὺς στὴν κατοχή.

Οἱ ἴδιοι γνωρίζουν ἄριστα, ὅπως καὶ ὁ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι εἶναι ἀδύνατο τοῦ ἐκπληρῶσαι τὶς ὑποχρεώσεις τους, μεταρρυθμίσεις, προαπαιτούμενα, ἰδιωτικοποιήσεις, διότι ἀπειλεῖται ἡ πολιτική τους ὕπαρξη, ὄχι μόνο ἡ ἐπιβίωση∙ ἡ ἀναφορὰ γιὰ ἐκρίζωση τῆς διαφθορᾶς αὐτὴν τὴν σημασία εἶχε. Ὁ ἑσμὸς τῶν ἡμετέρων καταβροχθίζει τὰ πάντα στὸ δημόσιο καὶ δὲν ἀφήνει τίποτε νὰ ξεφύγει ἀπ’ τὸν ἔλεγχό του∙ ἐὰν γίνουν οἱ μεταρρυθμίσεις, ἀξιολόγηση στὸ δημόσιο, ἠλεκτρονικὴ διαχείριση τῶν δικαστηρίων καὶ τῆς Πολεοδομίας, τότε χάνουν αὐτοὶ τὰ προνόμιά τους καὶ τοὺς μηχανισμοὺς διαφθορᾶς. Ἀλλά, αὐτοὶ εἶναι οἱ τελευταῖοι πιστοὶ τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἐὰν ἔχουν ἀπομείνει ὅλοι τους, καὶ κανένας ἄλλος∙ οἱ διορισμοὶ καὶ ἡ σύσταση ὀργανισμῶν ἀποβλέπουν στὴν ἐνίσχυση τῶν σχέσεων τοῦ συριαζοανελικοῦ συμπλέγματος μὲ τὸ δημόσιο, ὥστε νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν στὴν ἐκλογικὴ ἀναμέτρηση. Τὸ ἐὰν θὰ ἀποδώσει εἶναι ἄλλο θέμα, διότι ἤδη ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν ἐντίμων δημοσίων ὑπαλλήλων ἀντιδρᾶ καὶ ζητάει τὴν ἐφαρμογὴ τῆς νομιότητος καὶ τίποτε ἄλλο∙ εἶναι γνωστὲς αὐτὲς οἱ διεργασίες στὴν ἱστορία μας. Ἀκόμη καὶ σὲ καλὲς κυβερήσεις, ποὺ μόνο συμπλήρωναν τὸν κύκλο τῆς δημοφιλίας τους, παρουσιαζόταν ἡ διαρροὴ καὶ πιστῶν στελεχῶν τους πρὸς τὴν ἀνερχόμενη ἀντιπολίτευση, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους καὶ μόνο. Στὴν χειρότερη κυβέρνηση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας παρατηρεῖται χιονοστιβάδα.

Ἡ στασιμότης στὴν οἰκονομία εἶναι γεγονός, ὅταν καὶ μὲ τὰ πλαστὰ στοιχεῖα εἴμαστε οἱ τελευταῖοι στὴν Εὐρωζώνη∙ ἡ μείωση τὸ πρῶτο τρίμηνο τοῦ ρυθμοῦ ἀναπτύξεως -ὅταν καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη παρατηρεῖται – θεωρεῖται δεδομένη πλέον, ἐνῶ θὰ εἶναι πολὺ μεγαλύτερη, προβλέπουν οἱ ἔγκυροι οἰκονομικοὶ παρατηρητές, διότι παρεμβαίνει καὶ ἡ τεχνητὴ διόγκωσις τοῦ τετάρτου τριμήνου, ποὺ ἔδωσε 1,4% γιὰ πέρυσι, ἐνῶ στὴν πράξη δὲν ὑπερβαίνει τὸ 0,5%. Ἡ πρόκληση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη γιὰ ἐκλογὲς τὸν Σεπτέμβριο ἀποβλέπει στὴν ἀπογύμνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τὰ ἐπιχειρήματά του γιὰ κανονικὴ ἔξοδο∙ ἄλλωστε καὶ οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι τοῦ Μαξίμου τοῦ εἰσηγοῦνται τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες, πρὶν ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἀπάτη στοὺς ρυθμοὺς ἀναπτύξεως. Συγκλίνουν οἱ ἐκτιμήσεις τῶν δύο, ἐνῶ εἶναι μᾶλλον δεδομένο ὅτι δὲν ἔχουν οὐδεμία ἐπικοινωνία∙ ὅποιος ὅμως διαθέτει τὴν ἐλαχίστη ἱκανότητα πολιτικῆς ἀναλύσεως καὶ μελέτης τῶν οἰκονομικῶν στοιχείων καὶ τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἁπλοῦ κόσμου καταλήγει στὰ ἴδια συμπεράσματα. Ὅταν, τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, διότι «ἡ ἐπανάληψις μήτηρ μαθήσεως», συνέχεια, παίρνουν τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τοὺς ὑπουργοὺς μὲ τὶς πέτρες, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθοῦν, αὐτὸ ἀντανακλᾶ τὴν πολιτικὴ διάθεση τοῦ λαοῦ καὶ καταγράφει τὶς πολιτικές του προτιμήσεις καλύτερα ἀπ’ τὴν οἱανδήποτε σφυγμομέτρηση∙ ὅσοι δὲν τὰ ὑπολογίζουν, εἶναι εἴτε δοῦλοι τῶν δεσμεύσεών τους, εἴτε τόσα καταλαβαίνουν, τόσα λένε…

Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις ἔρχονται πάντοτε ἀπὸ δύο αἰτίες, εἴτε διότι κλείνει ὀ συνταγματικῶς προβλεπόμενος χρόνος γιὰ ἐκλογές, εἴτε ἀπὸ ἀνεξέλεγκτες αἰτίες∙ τὸ τελευταῖο λέγεται διαφορὰ αἰτίων καὶ ἀφορμῶν γιὰ τὶς ἐξελίξεις στὴν ἱστορία, τὸ ὁποῖο πληρέστερα ἀπ’ ὅλους μᾶς δίδαξε ὁ Θουκυδίδης, γιὰ τὰ αἴτια καὶ τὶς ἀφορμὲς τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, ὅπως μᾶς ἐξηγοῦσαν οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι. Ὁ χρόνος γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο ἔχει τελειώσει ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, ἂν ἤθελε ἐπιβιῶσαι στὴν πολιτικὴ σκηνὴ καὶ ὡς ἀντιπολίτευση, μὲ τὴν ἐλπίδα ἐπανόδου κάποτε∙ θὰ διατηροῦσε γύρω στὶς δύο δεκάδες ποσοστὸ καὶ θὰ ἦταν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, ἐνῶ ἡ χώρα θὰ εἰσερχόταν σὲ περίοδο ἁλματώδους οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, μὲ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ τὴν ἀξιοποίηση τῶν δυναμικῶν κλάδων της, ποὺ δὲν εἶναι λίγοι. Αὐτὸ ὅμως προϋπέθετε τὴν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης ἀπέναντι σὲ δύο πράγματα, στὴν λογοδοσία γιὰ πεπραγμένα, τῆς διετίας περίπου τότε, καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῶν δεσμεύσεών του στοὺς ἀτλαντικοὺς κεδροσκόπους∙ φοβήθηκε τὸ πρῶτο, διότι εἶναι δειλὸς καὶ ὀλιγόνους, ὁπότε ἀκολουθεῖ χειρότερη λογοδοσία καὶ ὁ δρόμος τοῦ ψυχοπαπποῦ του∙ παθαίνει πανικὸ στὸ δεύτερο, διότι, οὔτε τὴν χρεωκοπία τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας προκάλεσε, οὔτε τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, ὅπως εἶχε ὑποσχεθεῖ. Τὸ ἀντίθετο ὑποχρεώνεται νὰ ἀποδεχθεῖ, ἄκων ὁπωσδήποτε, τὴν προστασία τῶν συνόρων μας ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἀμυντικὴ πολιτική.