Τὴν ἄκρα ἀπογοήτευσή τους ἀπολαμβάνουν στὸ Μέγαρο Μαξίμου, μετὰ τὴν ὁλοσχερῆ ἀποτυχία τους στὰ ἀνοίγματα στὸν κεντροαριστερὸ χῶρο∙ οἱ ἐπίδοξοι νυμφίοι δὲν εἶναι λίγοι, ὅπως καὶ ὅσοι ἐπιχειροῦν τὴν σύσταση κόμματος δεξιὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας, κινούμενοι ἁπαξάπαντες ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα. Ὁ ἀντίκτυπος στὰ παλαιοπασοκικὰ στελέχη εἶναι μηδαμινός, καθὼς ἀπαξιώνουν καὶ οἱ ἡλικιωμένοι τὶς παρεμβάσεις τοῦ Θείου Βρέφους, καὶ δείχνουν ὅλοι τους ὅτι δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὶς βαθύτατες ἀλλαγὲς στὸν λαὸ καὶ περισσότερο μετὰ τὴν περιπέτεια τῆς ἀριστερῆς ἐξουσίας, ἀφοῦ πολλὰ ἐπανεκτιμήθηκαν, λόγῳ τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως∙ κάτι ἀντίστοιχο συμβαίνει καὶ στὰ ἀκροδεξιὰ σχήματα, μόνο οἱ προσκλήσεις τους στὶς ἐκδηλώσεις τῆς ἀμερικανικῆς πρεσβείας τοὺς μένουν ὡς ἐνθύμιο τῶν σχέσεών τους μὲ τὸν ἀνθύπατο. Ἡ ἀποστροφὴ τῶν παλαιῶν στελεχῶν γιὰ τὰ ἐκκολαπτόμενα σχήματα ἔχει γίνει πανδημία στὶς πολιτικὲς συναναστροφές. Κάποια στιγμὴ ἴσως τὸ καταλάβουν καὶ οἱ ἴδιοι.