Ἡ σπουδὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ κλείσιμο τοῦ Σκοπιανοῦ ὀφείλεται σὲ ἀφόρητες, γιὰ τὸν ἴδιο, ἀμερικανικὲς πιέσεις, ἀπέναντι στὶς ὁποῖες εἶναι ἀφοπλισμένος∙ στὶς συναντήσεις τῆς Νέας Ὑόρκης λέγεται ὅτι ἔχουν συμφωνήσει σὲ ὅλα τὰ ἄλλα θέματα καὶ παραμένει μόνο τὸ ὄνομα, μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς ἐπιμένειν στὸ «Ἴλιντεν, Μακεδονία», διαψεύδοντάς τους ἀφελῶς ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση. Στὴν Ἀθήνα, ἀκόμη καὶ στὴν πλειοψηφία αὐξάνονται συνεχῶς οἱ διαφωνοῦντες σὲ λύση, περισσότερο διότι βλέπουν καταρρέουσα τὴν κυβέρνηση καὶ ἀναζητοῦν, ὄχι τόσο τρόπους πολιτικῆς ἐπιβιώσεώς τους, γιατὶ αὐτὸ τὸ ἔχουν ξεγράψει ὅσοι διατηροῦν ἴχνος εὐαισθησίας, ἀλλὰ ἀποκαταστάσεως τῆς «Καλημέρας» στὴν γειτονιά τους. Ἀναγνωρίζουν ὅτι δὲν ἐλέγχεται ἡ κατάσταση, διότι καὶ ἰσχυρὲς κυβερνήσεις, ὅταν γενικευόταν ἡ συζήτηση γιὰ κάλπες, σχεδὸν οὐδέποτε τὶς ἀπέφευγαν.