Οἱ βαριὲς σκιὲς τοῦ τετάρτου μνημονίου προκαλοῦν σεισμὸ στὴν κυβέρνηση καὶ σαβαρὲς ἀναταράξεις στὴν συνοδοιπόρο ἀντιπολίτευση∙ ἡ ἐκπλήρωση τῶν προαπαιτουμένων ἔγινε ὄνειρο ἀπατηλό, καὶ μᾶλλον ἀδύνατη σὲ ἕναν μῆνα, ὅταν καρκινοβατοῦν τεσσαράκοντα, ἐνῶ μειώσεις συντάξεων καὶ ἀφορολογήτου εἶναι δεδομένες. Στὴν ἀγορά, μὲ πρώτους τοὺς μικρομεσαίους, σφίγγουν ἀκόμη περισσότερο τὸ λουρί τους, καθώς, παρὰ τὴν ἀκμὴ τῆς τουριστικῆς περιόδου, οὔτε στὰ νησιὰ δὲν παρουσιάζεται κάποια ἀνάσα στὴν κίνηση∙ ὅλοι φοβοῦνται τὰ χειρότερα, «ὅποιος καίγεται στὸ κουρκοῦτι, φυσσάει καὶ τὸ γιαοῦρτι», οὔτε ἴχνος ἐμπιστοσύνης στὴν κυβέρνηση∙ περισσότερο ἐνδιαφέρονται στὶς Βρυξέλλες, διότι βλέπουν, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἰταλικὴ κρίση, μπορεῖ νὰ ἐπανεμφανισθεῖ καὶ ἡ ἑλληνική, ἂν παραμείνει ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν ἐξουσία… Τὸ θεωροῦν δεδομένο, καθὼς τὸ μνημονεύουν συνέχεια ἔγκυροι σχολιαστές, ὅτι τὸ τέλος τοῦ μνημονίου ἔρχεται σὲ τρεῖς μῆνες, ἀλλὰ ὄχι καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ λαμβάνουν τὰ μέτρα τους.