Ἡ συνέντευξη τοῦ Ναπολεοντίσκου δὲν προσέφερε τίποτε νέο, καθὼς ἦταν ἕνας μακρὺς καὶ ἀδιατάρακτος μονόλογος, ἑνὸς ἀγχωμένου προσώπου, μὲ δύο ἀπέναντί του, δουλικότατους καὶ περιδεεῖς, ἀναζητῶντες μὲ τὸ χαμένο βλέμμα τους, τὸ ποιὲς ἐρωτήσεις δὲν θὰ διατάρασσαν τὴν ἐκφορὰ τοῦ προκαθορισμένου αὐστηρῶς λόγου του∙ τὴν εἰκόνα τῆς κατάντιας τοῦ ἑλληνικοῦ τύπου ἐπιβεβαίωσαν οἱ δύο, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐταρέσκεια τοῦ πρωθυπουργοῦ, ὅτι νομίζει πὼς δίδει συνένετυξη τύπου. Καμμία ἐρώτηση γιὰ τὸ πρὸ τριετίας ἑξάμηνο, γιὰ τὴν ἀδιατάρακτη βία τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν, γιὰ τὶς ὀφειλὲς τοῦ δημοσίου στοὺς ἰδιῶτες καὶ τὶς καθυστερήσεις στὴν ἀπόδοση τῶν συντάξεων, 220000 συνολικά, ποὺ ὑπερβαίνουν τὰ πλεονάσματα, γιὰ τὰ πλαστὰ στοιχεῖα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως…