Τὴν φροντίδα τῆς συνοχῆς τῆς Εὐρωζώνης ἔχουν ὡς κύριο μέλημά τους οἱ ἡγέτες Γερμανίας καὶ Γαλλίας, μὲ τὶς ἐξελίξεις στοὺς μεσογιακοὺς ἑταίρους τους∙ τὸ Παρίσι δὲν ἔκρινε ἀκόμη τὴν συμφωνία γιὰ τὰ Σκόπια, ἐνῶ καὶ τὸ Βερολίνο κράτησε χαμηλοὺς τόνους, ὅπως ἀπουσίασε καὶ ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ. Στὸ μεταναστευτικό, ἡ Γαλλία ἦταν πολὺ αὐστηρὴ πρὸς τὴν ἰταλικὴ κυβέρνηση, γιὰ τὴν ἄρνησή της τοῦ νὰ ὑποδεχθεῖ τοὺς μετανάστες κι ἀκόμη ἐκκρεμεῖ ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἰταλοῦ πρωθυπουργοῦ στὴν γαλλικὴ πρωτεύουσα∙ ἀποτελεῖ τὴν πρώτη δοκιμασία, γιὰ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση τῆς χώρας, μᾶλλον ἐσκεμμένη, ὡς πρόκριμμα σεβασμοῦ τῶν κοινοτικῶν θεσμῶν. Οἱ Εὐρωπαῖοι ὑποχρεοῦνται νὰ συσφίξουν τὴν ἄμυνά τους, ἀπέναντι στὶς ἐπιθέσεις τῶν Ἀμερικανῶν καὶ στὶς ἀνάγκες τῶν διεθνῶν ἀλλαγῶν∙ τὰ ὅποια παιχνίδια διαφοροποιήσεων ἔχουν τελειώσει ὁριστικὰ πλέον. Ἡ συνοχὴ καὶ ἡ τήρηση τῶν ἀρχῶν ἀποτελοῦν τὴν κύρια ἑνωτικὴ δύναμη τῶν Εὐρωπαίων.