Οἱ φόβοι γιὰ εὐρύτερη ἀναμέτρηση στὴν Συρία ἐπιτείνονται, καθὼς οἱ Ἀγγλοσάξωνες κατηγοροῦν συνέχεια τὴν Δαμασκό, ὅτι θὰ χρησιμοποιήσει χημικὰ ὅπλα στὸ πολιορκούμενο Ἰντλίμπ, ἐνῶ ἡ συριακὴ καὶ ρωσικὴ κυβέρνηση καταγγέλλουν τὶς φῆμες ὡς παγίδα νέου πολέμου∙ ἡ Μόσχα μάλιστα προχώρησε στὴν ἀποκάλυψη στοιχείων γιὰ τὴν προβοκάτσια χημικῶν ὅπλων, ὅπως εἶχε γίνει τὸν Φεβρουάριο στὴν Ντοῦμα, ἀλλὰ οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἀπάντησαν. Μάλιστα, στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους σχολιάζεται ἡ γερμανικὴ θέση, ὅτι, δὲν ἀποκλείει συμμετοχή της στοὺς βομβαρδισμούς, ἂν γίνει χρήση χημικῶν∙ τὸ Βερολίνο ἔχει ἀποφύγει μεταπολεμικὰ ἀνάμιξη σὲ πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις, τὸ ὁποῖο ἀπαγορεύει καὶ τὸ Σύνταγμά του. Λέγεται, ὅτι οἱ ἀμερικανικὲς πιέσεις εἶναι ἀφόρητες στὴν καγκελάριο, ἂν καὶ δὲν θεωρεῖται κάτι οὐσιαστικὸ ἡ δήλωση. Ὑπονομεύεται πρακτικὰ ἡ εὐρωπαϊκὴ αὐτονομία.