Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὸ Εὐρωκοινοβούλιο ἐπισφράγισε τὴν πλήρη ἀποκοπή του ἀπ’ τὶς ζωντανὲς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις, μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο στὴν Ἑλλάδα∙ οἱ Σοσιαλιστὲς συρικνώνονται συνέχεια, ἐνῶ οἱ ἀριστεροὶ τὸν ἔχουν κόψει, διότι τὸν θεωροῦν χειρότερο κι ἀπ’ τὴν δεξιά. Στὸ ἐσωτερικό, οἱ συμμαχίες ἀποδεικνύονται θνησιγενεῖς, μὲ τοὺς ἀποτυχημένους δημάρχους καὶ τὴν πολιτική του καθίζηση, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν ἑκατόμβη στὸ Μάτι∙ τὰ καλὰ λόγια τοῦ Σκοπιανοῦ πρωθυπουργοῦ στὸ παντελῶς ἄδειο Εὐρωκοινοβούλιο, ἀκούγονται εὐχάριστα στὴν Ἀμερική, ἀλλὰ προκαλοῦν τὴν ἀγανάκτηση καὶ τὴν ὀργὴ τῶν Ἑλλήνων. Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις δὲν ἀργοῦν, λόγῳ ἀτυχήματος, πάντοτε ἀναμενομένου σὲ παρόμοιες καταστάσεις∙ δὲν βλάφτει στοῦ Μαξίμου νὰ διαβάσουν καὶ λίγο ἱστορία. Αὔριο στὴν Θεσσαλονίκη ὅλοι οἱ Μακεδόνες ἀναμένουν τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη.