Στὴν πόλωση, ὡς τελευταῖο σωσίβιο συγκρατήσεως κάποιων ψήφων, προσφεύγει ἡ κυβέρνηση, μὲ ἀνακρίσεις γιὰ τὰ οἰκονομικὰ τῶν κομμάτων καὶ ἀνακίνηση τοῦ γερμανικοῦ χρέους∙ ὁ Ναπολεοντίσκος δείχνει πανικόβλητος, μετὰ τὶς ἀπογοητεύσεις του στὴν Θεσσαλονίκη καὶ στὸ Στρασβοῦργο, ὅπου ἀνέμενε θρίαμβο! Ἤδη πολλοὶ στὸ Μέγαρο Μαξίμου εἰσηγοῦνται τὸν περιορισμὸ τῶν δημοσίων ἐμφανίσεών του καὶ τὴν καλύτερη διαπαιδαγώγησή του –ἂν διαθέτει ἱκανότητα μαθήσεως!- ὥστε νὰ μὴν γίνονται τὰ τραγικὰ λάθη, ὅπως μὲ τοὺς συνταξιούχους καὶ τὴν ἑκατόμβη στὸ Μάτι∙ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς προβολῆς τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ αὐτὸς δὲν πείθει οὔτε τοὺς ἐλαχίστους ἐναπομείναντες Συριζαίους -ἂν ὑπάρχουν τέτοιοι, λένε οἱ κακὲς γλῶσσες-, οὔτε πολὺ περισσότερο τοὺς τρίτους. Ἡ ψυχρολουσία τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, γιά, «ἐφαρμογὴ ὅλων τῶν μέτρων», ἀφήνει ἐλάχιστα περιθώρια ἐλιγμῶν, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὴ ρύθμιση τῶν ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν τῶν μικρομεσαίων, ποὺ ὀδηγεῖ σὲ ἐπιβαρύνσεις τους.