Οἱ ἀνησυχίες στὸν ἀτλαντικὸ οἰκονομικὸ κόσμο πολλαπλασιάζονται, ὡς πρὸς τὴν τύχη τοῦ δολλαρίου, μὲ τὴν στροφὴ πολλῶν μεγάλων χωρῶν στὶς συναλλαγές τους στὰ ἐθνικά τους νομίσματα, ἀντὶ τοῦ ἀμερικανικοῦ∙ ὁ τόνος τῆς σχετικῆς ἐπιχειρηματολογίας εἶναι ἀπολογητικός, ὅτι οἱ περιπτώσεις εἶναι λίγες καὶ ὄχι βιώσιμες. Ἀλλὰ ἀγνοοῦν, μᾶλλον ἐσκεμμένως, ὁρισμένα δεδομένα: τὸ εὐρὼ καλύπτει τὸ ἕνα τρίτο τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν, παρὰ τὴν προπαγάνδα, ὅτι ὁσονούπω ἔρχεται τὸ τέλος του, τὸ ρεμίνμπι διεισδύσει στὴν Ἀσία κυρίως, ἐνῶ χρησιμοποιεῖται ὅλο καὶ περισσότερο ὡς ἀποθεματικὸ νόμισμα, οἱ διμερεῖς συμφωνίες, Ρωσίας, Κίνας, Ἰράν, Ἰνδιῶν, Ὀργανισμοῦ Συνεργασίας τῆς Σαγκάης, ὅπως καὶ ΒΡΙΚΣ, συνοδεύονται ἀπ’ τὴν δημιουργία κανονικοῦ τραπεζικοῦ συστήματος γιὰ τὶς συναλλαγὲς σὲ ρεμίνμπι, διότι αὐτὸ ἀναγνωρίζεται, ἐνῶ διασφαλίζεται καὶ ἡ συνεργασία μὲ τὴν Εὐρωζώνη πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή. Ἄλλωστε, οἱ κυρώσεις κατὰ τοῦ Ἰρὰν ναυαγοῦν, λόγῳ τοῦ νέου συστήματος τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν.