Ἀπόλυτη παγωμάρα ἐπικρατεῖ στὴν κυβέρνηση καὶ πλήρης ἀπραξία, καθὼς ὅλοι οἱ ὑπουργοὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἑπομένη ἡμέρα κι ἔχουν ἀφήσει τὰ ὑπόλοιπα, πλὴν τῶν προσωπικῶν τους ὑποθέσεων καὶ τῆς τακτοποιήσεως τῶν ἡμετέρων∙ γνωρίζουν ὅμως τρία πράγματα, τὶς δεδομένες προσωπικὲς ἀδυναμίες τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν διαχείριση τῶν θεμάτων του καὶ πολὺ περισσότερο τῶν τόσο σοβαρῶν προβλημάτων τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ὅταν ἦταν διακοσμητικὸς ὁ ρόλος του στὴν τετραετία, τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς κυβερνήσεως στὴν ἀκροδεξιὰ καὶ στὸν συνεταιράκια, τὸν ὁποῖο ἐξύβριζαν καὶ ἀποκήρυσσαν μετὰ βδελυγμίας, καὶ τὴν παράδοσή τους στὴν ἀμερικανικὴ κηδεμονία. Ἄλλωστε, κανένας δὲν βγῆκε γιὰ στήριξη τοῦ προέδρου του, ἐνῶ οἱ ἐπικρίσεις τῶν ἐλαχίστων ἐναπομεινάντων κομματικῶν στελεχῶν εἶναι ὑβριστικὲς καὶ ἀκατόνομαστες∙ γνωρίζουν πλέον ὅτι οἱ μέρες τους εἶναι μετρημένες, ἐνῶ ἡ ὑπογράμμιση ὅτι, «εἶμαι σπόρος», θεωρεῖται ὡς προάγγελος ἄλλων κινήσεών του, ὅταν ἤδη διαθέτει κάποιους ἀκόμη βουλευτὲς μαζί του.