Ἡ κρίσιμη ἑβδομὰς τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀρχίζει, καθὼς καταφθάνουν οἱ ἐλεγκτὲς τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ξετινάζουν τὰ στοιχεῖα του, τοῦ κατὰ πόσον ἀνταποκρίνονται στὴν πραγματικότητα∙ στὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν ἔχει πέσει τεταρταῖος πυρετός -παρὰ τὴν θριαμβολογία τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ αὐτὸν δὲν τὸ λογαριάζουν σχεδὸν καθόλου, διότι, ὅπως ἐκμυστηρεύονται μεταξύ τους, οὐδέποτε κατάλαβε τίποτε-, διότι γνωρίζουν τὸ τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Ἡ μὴ περικοπὴ τῶν συντάξεων παίζεται, παρὰ τὴν ὑποστήριξή της ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ἀντιπολίτευση, διότι πέραν τῶν δημοσιονομικῶν στοιχείων, εἶναι καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς οἰκονομίας μας∙ βρίσκεται ἤδη στὰ Τάρταρα, ὁπότε κινδυνεύει νὰ ἐξαφανισθεῖ κι οὔτε μὲ τηλεσκόπιο πιὰ θὰ διακρίνεται. Οἱ Εὐρωπαῖοι ζυγίζουν πολὺ σοβαρὰ τὰ πράγματα καὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νέα ἑλληνικὴ κρίση καὶ ἀνάγκη παρεμβάσεώς τους∙ ἀναγνωρίζουν ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι πολιτικὸ καὶ μόνο καὶ τίποτε ἄλλο. Τὸ πῶς θὰ συμβάλλουν στὶς ἐξελίξεις εἶναι δικό τους θέμα.