Ἡ ἀπειλὴ τῆς ἐπιστροφῆς στὴν ψυχροπολεμικὴ διαίρεση τῆς Εὐρώπης, μὲ τὴν καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συνθήκης ἀπαγορεύσεως τῶν μεσαίου βεληνεκοῦς πυραύλων, ἀπ’ τὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν Ρωσία, εἶναι διάχυτη στὶς διάφορες πρωτεύουσες∙ τὸ Βερολίνο καὶ τὸ Παρίσι ζήτησαν τὴν ἀξιοποίηση τοῦ ἑξαμήνου, γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τῆς Διεθνοῦς Συνθήκης μὲ ἄλλη, ἐνῶ ἔδειξαν, ὅτι δὲν ἔχουν καὶ πολλὴ ἐμπιστοσύνη στὴν διαβεβαίωση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ ΝΑΤΟ, ὅτι δὲν θὰ ἐγκατασταθοῦν πυρηνικὰ ὅπλα στὴν γηραιὰ ἤπειρο. Γνωρίζουν, ἀπ’ τὴν ἱστορία, ὅτι, ἂν ἐπιβληθεῖ ὁ πυρηνικὸς ἀνταγωνισμός, τότε ὅλα εἶναι πιθανά∙ οἱ δεύτερες σκέψεις, ἄλλωστε, ἦρθαν στοὺς μεγάλους τῆς Εὐρωζώνης, καὶ μὲ τὸ Σκοπιανό. Ἀποδέχθηκαν τὴν νατοϊκὴ λύση καὶ τὶς ἱστορικὲς φιλοδοξίες τῶν γερμανικῶν κρατῶν καὶ τώρα βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι σὲ ἀδιέξοδο∙ ἡ κατάσταση στὴν Δυτικὴ Βαλκανικὴ γίνεται χειρότερη, πέραν τῆς ἐξεγέρσεως στὴν Ἑλλάδα. Ἡ Οὐάσιγκτον δείχνει τόσο εὐχαριστημένη, ἀλλὰ ἡ Εὐρώπη;