Ἡ τελικὴ φάση τοῦ Brexit ἔρχεται σὲ στιγμὴ τῶν πλέον κρισίμων ἴσως μεταπολεμικῶν ἐξελίξεων στὴν Εὐρώπη, μετὰ τὴν καταγγελία τῆς συνθήκης ἀπαγορεύσεως τῶν πυραύλων μεσαίου βεληνεκοῦς, ἀπ’ τὴν Ἀμερικὴ πρῶτα καὶ τὴν Ρωσία ὕστερα∙ οἱ ἀντιδράσεις τῶν Εὐρωπαίων, στὴν καταφανῆ ἐπιστροφὴ τῆς ψυχροπολεμικῆς διαιρέσεως, δείχνουν ὑποτονικές. Διαμαρτύρονται Βερολίνο καὶ Παρίσι, ἀλλὰ τὸ Λονδίνο εἶναι παραγκωνισμένο, καθὼς ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἔξοδο τῆς χώρας ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση∙ τὸ ἑνιαῖο μέτωπο τῆς γηραιᾶς ἠπείρου μεταπολεμικά, Βρεταννίας, Γαλλίας, κι ὡς μόνιμα μέλη τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, καὶ Γερμανίας, τὸ ὁποῖο μετροῦσε πάρα πολὺ στὰ διεθνῆ θέματα, ἔσπασε. Οὐάσιγκτον καὶ Μόσχα φαίνονται, ἀπὸ διαφορετικὴ σκοπιὰ καὶ δυναμική, εὐχαριστημένες∙ εὐκολώτερα πλέον παρεμβαίνουν στὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα καὶ τὰ ρυθμίζουν, κατὰ τὸ συμφέρον τους, ἀγνοώντας τὶς εὐρωπαϊκὲς θέσεις. Πολλοὶ διερωτῶνται, ἂν δὲν ἦταν προσχεδιασμένα ὅλα ἀπ’ τὴν ἐποχὴ τοῦ δημοψηφίσματος στὴν Ἀγγλία; Ἴσως ἔχουν δίκαιο;