Τὴν ἀνάγκη ἐμφανοῦς καὶ συνεχοῦς διεθνοῦς εὐρωπαϊκῆς παρουσίας κατέδειξε τὸ ἐπεισόδιο μὲ τὴν φρεγάτα «Ἁμβοῦργο» στὴν Μεσόγειο∙ ἡ Ἄγκυρα ἀρνήθηκε συνεργασία μὲ τὴν ἀποστολὴ «Εἰρήνη», γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ φορτηγοῦ της, προσθέτοντας ἄλλο ἕνα πρόβλημα στὶς σχέσεις της μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, παρὰ τὶς προηγούμενες ἐγκάρδιες δηλώσεις τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀπέναντί της. Γνωρίζει ἄριστα ὁ ἴδιος, ὅτι ὁ μεταβατικὸς χρόνος προσαρμογῆς του πρὸς τὰ εὐρωπαϊκὰ μέτρα ἐξαντλεῖται κι ἔρχονται οἱ κυρώσεις, αὐστηρότερες μάλιστα, ὅσο προκαλεῖ περισσότερο∙ ἀλλὰ βρίσκεται ταυτοχρόνως πρὸ ἀδιεξόδου. Ἐὰν ὑποχωρήσει στὰ ἑλληνοτουρκικά, χάνει τὸ καλύτερο χαρτὶ τῆς δημοτικότητός του, μὲ ὄργανο τὸ ἀνθελληνικό του μένος, καθὼς σὲ Συρία, Λιβύη ἔχει ὑποστεῖ πανωλεθρία καὶ στὸν Καύκασο μόνο ἐπιφανειακὰ προβάλλει κάποια κέρδη∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη ἀντιμετωπίζει τὴν χειρότερη οἰκονομικὴ κρίση ἡ χώρα του μεταπολεμικά, σὲ συνθῆκες χειρίστης πανδημίας, ἔστω κι ἂν ἀποκρύπτει τὰ στοιχεῖα γιὰ ἀμφότερες.