Ἡ ἄρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὴν ψήφιση τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν τουλάχιστον, ἂν ὄχι καὶ ἐκείνων τῆς ὑγείας, χαρακτηρίσθηκε ἀπ’ τὸν πρωθυπουργό, ὡς ἄρνηση τοῦ πατριωτικοῦ μετώπου, τὸ ὁποῖο εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητο, μὲ τὴν κλιμακούμενη ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας∙ ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἀπάντησε, παρὰ ἔμεινε στὶς ἀρχικές του θέσεις καταγγελίας ὁλοκλήρου τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἡ ἐπιδίωξη τῆς πολώσεως πάσῃ θυσίᾳ εἶναι ὁ σκοπός του, ἐπειδὴ φοβᾶται τὴν λογοδοσία∙ μάλιστα, μετὰ τὶς δηλώσεις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ὅτι, «θὰ πᾶμε μέχρι τέλους», γιὰ τὸ σκάνδαλο Νοβάρτις καὶ τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου, ὅτι, «ὑπάρχει καὶ ἠθικὸς αὐτουργὸς τοῦ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ», ἐννοώντας τὸν Ναπολεοντίσκο, βλέπει ὅτι δὲν θὰ ἀποφύγει τὴν κλήση του ἀπ’ τὴν ἀνακριτή…