Ὁ πόλεμος τῶν ἐμβολίων ἀποκάλυψε πολλὰ στὴν Εὐρώπη, καθὼς ἀνέδειξε τὶς βαθύτερες ρίζες τῆς διαφορᾶς νοοτροπίας τῶν Βρεταννῶν καὶ τῶν Εὐρωπαίων· ἄρχισε μὲ τὴν ἀνακοίνωση τῆς AstraZeneca, ὅτι δὲν θὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς ὑποχρεώσεις της πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἐπειδὴ καθυστέρησε στὴν ὑπογραφὴ τῶν συμβολαίων, ἐνῶ ὁ Ἄγγλος ὑπουργὸς Ὑγείας δήλωνε, ὅτι, «πρῶτα θὰ καλύψουμε τὶς ἀνάγκες μας καὶ μετὰ τὶς ἄλλες τῶν τρίτων». Δηλαδή, οἱ ὑποχρεώσεις τῆς ἑταιρείας ὁρίζονται ἀπ’ τὸν χρόνο ὑπογραφῆς τῶν συμβολαίων κι ὄχι ἀπ’ τὶς ἡμερομηνίες παραδόσεως, κάτι ἐξωφρενικὸ στὶς διεθνεῖς συναλλαγές· τελικά, ὑποχώρησε κι ἡ Ἐπιτροπή, στὴν ἐξαίρεση τῆς Βορείου Ἰρλανδίας ἀπ’ τὴν δική της ἀπαγόρευση ἐξαγωγῶν φαρμάκων. Ἡ σημασία τῶν κινήσεων κρίνεται στὴν προπαγάνδα τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, «ἀνίκανη ἡ Εὐρώπη καὶ νὰ παραγγείλει ἐμβόλια»· ἡ ὑπονόμευση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος εἶναι ἐμφανέστατη. Ἀντιθέτως, οἱ Εὐρωπαῖοι αἰσθάνθηκαν ἀμέσως τὴν ἀνάγκη ἰσχυρότερης συνοχῆς τους.