Οἱ προοπτικὲς τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας θεωροῦνται ἀρκετὰ δυσοίωνες, ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴ τοῦ νέου Ἀμερικανοῦ προέδρου· στὶς σχέσεις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, μὲ τὶς Κίνα καὶ Ρωσία, ἐμφανίζεται σκληρότερος ἀπ’ τὸν προκάτοχό του, ἐνῶ διαφαίνεται ἀνάλογη στάση καὶ κατὰ τῆς Εὐρώπης, σὲ συνεργασία μὲ τὴν Βρεταννία. Πολλοὶ φοβοῦνται, ὅτι, ἔστω καὶ μὲ διαφορετικὰ λόγια, ὁ οἰκονομικὸς πόλεμος ἐπανέρχεται, μὲ τὶς ἀπειλὲς γιὰ κυρώσεις κατὰ τοῦ Πεκίνου, γιὰ τὶς ἐξαγωγές του καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν δημοκρατικὴ νομιμότητα καὶ κατὰ τῶν Εὐρωπαίων, γιὰ τὶς σχέσεις τους μὲ τὴν Μόσχα. Τὸ ἐρώτημα τῶν διεθνῶν ἐγκύρων σχολιαστῶν εἶναι, ἡ ἀποτελεσματικότης τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, καθὼς καὶ ἐπὶ Ντόνλαντ Τρὰμπ ἐπὶ τετραετία, δὲν ἰσχύει· εἶναι δεδομένο, ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομία εἶναι ἀπαρχαιωμένη καὶ χωρὶς σύγχρονη παραγωγικὴ ὑποδομή, στὴν παραγωγή, διαρκῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, ἐργαλείων, μηχανῶν καὶ κεφαλαιουχικῶν, ὅπως καὶ τῶν ψηφιακῶν μέσων, ἑπομένως εἶναι ἀνοχύρωτη…