Ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ πρώτη τὴν ἀξιωματική, συνεχίζει τὴν παρατεταμένη ὀμφαλοσκόπησή της, δείχνει ὅτι δὲν διαθέτει τὶς εὐαίσθητες πολιτικὲς κεραῖες γιὰ τὴν καταγραφὴ τῶν ἀντιδράσεων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ· ὁ Ναπολεοντίσκος ἐξαντλεῖται στὴν προσπάθεια καλλιεργείας πολώσεως, παρὰ τὴν παταγώδη ἀποτυχία του, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι τὴν ἄποψη, ὅτι ἀδυνατεῖ καταγράψαι τὴν καθημερινὴ ζωή, ὡς ὀλιγόνους καὶ βραδύκαυστος συνάμα. Τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρὸ γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ πολιτεύματος καὶ τὴν ζωντανὴ συνεισφορὰ ὅλων στοὺς χαλεποὺς καιρούς μας· ὅποιος παρουσιάσει πειστικὲς καὶ γόνιμες προτάσεις θὰ τύχει τῆς ἀποδοχῆς τοῦ κόσμου, ἔτσι γίνεται πάντα, αὐτὴ εἶναι ἡ δυναμικὴ τῆς δημοκρατίας. Ὅποιος παραμένει σὲ ἀπολιθωμένες ἰδεολογίες καὶ μαρμαρωμένες γραφειοκρατίες βρίσκεται στὸ περιθώριο· ἡ ζωὴ ἔχει τοὺς δικούς της νόμους καὶ τὶς ἰδιαιτερότητές της.