Οἱ τάσεις τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας διερευνῶνται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, χωρὶς τὶς παρωπίδες, σοσιαλιστικῆς ἢ φιλελευθέρας ἀποχρώσεως· ὁ ἔλεγχος τῆς πανδημίας στὴν Ἀνατολή, Κίνα, Νότιος Κορέα, Ταϊβάν, Ἰαπωνία, καὶ στὴν Δύση θεωρεῖται δεδομένος μὲ τὶς παραλλαγές του κατὰ περίπτωση, ὁπότε ἀναμένεται ἡ πορεία τῆς οἰκονομίας. Στὴν Κίνα ἔχει ἤδη ἀρχίσει ἡ ἀνάκαμψη μὲ ὑψηλοὺς ρυθμούς, ἀλλὰ ὀφειλομένους στὴν σύγκριση μὲ τὴν περυσινὴ ὕφεση, ἐνῶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ Εὐρώπη παρουσιάζονται οἱ πρῶτοι καλοὶ οἰωνοί· τὸ πρόβλημα ὅμως δὲν εἶναι ἡ μονοδιάστατη ἀνάπτυξη, ἀλλὰ ὁ συνδυασμός της μὲ ριζικὴ ἀναδιάρθρωση τῆς παραγωγικῆς δομῆς ἑκάστης χώρας. Ἡ Εὐρώπη ἔθεσε τὸν ὅρο αὐτόν, ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἄντληση τῶν κονδυλίων τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως κι οἱ ἑταῖροι συμμορφώνονται· ὅποιοι τὸν ἀγνοήσουν, δὲν θὰ εἰσπράξουν τὰ κονδύλια. Ἡ ψηφιακὴ ὀργάνωση κι ἡ πράσινη ἐνέργεια εἶναι ἀδιαπραγμάτευτοι ὅροι, ἀλλὰ καὶ ἐλπίδα τοῦ αὔριον.