Ἡ ψηφιοποίηση τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς μας ζωῆς ἐπιτάσσει τὴν ἔκφραση ἁρμονικοῦ λόγου ἑκάστου ἐξ ἡμῶν· ὁ βαθμὸς διεισδύσεώς της στοὺς διάφορους λαούς, ἀκόμη καὶ σὲ ὅσους ἦταν ἡ κοιτὶς τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως, ὅπως ὁ ἀμερικανικός, ὀφείλέται σὲ μεγάλο βαθμό, στὴν δυσκαμψία τῆς ἀγγλικῆς γλώσσης, διαδόχου τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς καὶ αὐτῆς τῆς μονολιθικῆς λατινικῆς, κατὰ τὸν Στῆβεν Ράνσιμαν. Αὐτὴ θεωροῦν ὡς ἐξήγηση τῆς ὑστερήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὴν ψηφιακὴ ὀργάνωση τῆς ζωῆς τους, ὅπως φάνηκε στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, πέραν τοῦ ἀρτηριοσκληρωτικοῦ προέδρου τους, καὶ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μὲ τοὺς Κινέζους. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀποτέλεσε τὸν πολιορκητικὸ κριὸ τοῦ Κυριάκου Πιερρακάκη, στὴν ἐφαρμογὴ τῶν μεταρρυθμίσεών του, παρὰ τὴν τροχοπέδη τοῦ ἐθνικοῦ γλωσσολόγου, διαλαλῶν τὴν καλλιέργεια δουλικοῦ λόγου.