Οἱ προοπτικὲς ἀνακάμψεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας διαγράφονται πολὺ εὐνοϊκές, μὲ τὴν ὑποχώρηση τῶν ἐπιτοκίων μονίμως κάτω τῆς μονάδος γιὰ τὰ δεκαετῆ ὁμόλογα καὶ τῆς διαφορᾶς μὲ τὸ γερμανικό, στὴν μονάδα, ἐνῶ στὰ μεσοβραχυπρόθεσμα καταλήγουν σὲ ἀρνητικά· ἐπίσης προστίθεται ἡ ψηφιοποίηση τῆς χώρας καὶ ἡ πάταξη τῆς γραφειοκρατίας, μὲ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν πανδημία ἀνεκτή, καὶ τὴν προσέλκυση ξένων κεφαλαίων μαζική. Οἱ συνθῆκες αὐτὲς διαμορφώνουν τὸ πολιτικὸ παιχνίδι, μὲ τὴν ἀντιπολίτευση ὑπνώττουσα στὸ παρελθόν· τὸ ὀκτάωρο εἶναι ἐπιτυχὴς θεσμὸς τοῦ προπαρελθόντος αἰῶνος, ἀλλὰ τροχοπέδη αὐτοκτονίας στὴν ψηφιακὴ ἐποχή, ὅπως εἴδαμε χθὲς μιὰ δωδεκάδα συνδικαλιστῶν, ἡλικιωμένων τῶν περισσοτέρων, νὰ ἐμποδίζουν τὸν ἀπόπλου τῶν ἐπιβατικῶν καὶ τὸν κόσμο, νὰ τοὺς λέει, «ἄντε βρέστε καμιὰ δουλειά». Ὁ ἀνταγωνισμὸς τῆς οἰκονομίας ἐξασφαλίζεται μὲ τὴν δημιουργικότητα τῆς σκέψεως, ἀφοῦ αὐτὴ εἶναι ἡ σημερινὴ ἐργασία κι ὄχι μὲ τὸν χρόνο ἀποβλακώσεως στὴν ἀλυσίδα παραγωγῆς.