Στὴν ἐπείγουσα ἀνάγκη συσφίγξεως τῶν δεσμῶν τους βρίσκονται ὅλες οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες· ἡ ὑπόθεση τῆς κατασκοπίας τῶν Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ Νικολὰ Σαρκοζύ, κι ἀπ’ τὶς δανέζικες μυστικὲς ὑπηρεσίες, πέραν τῶν ἀμερικανικῶν, ἔχει ἐνοχλήσει ὅλους, κυβερνήσεις καὶ λαούς. Ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς τὸ περίμεναν καὶ τὸ εἶχαν ὑποστεῖ μεταπολεμικά, ἀλλὰ ἀπ’ τὴν πρότυπο δημοκρατία τῆς γηραιᾶς ἠπείρου δὲν τὸ φαντάζονταν· ἡ πρωθυπουργός της, μὲ καθυστέρηση, δήλωσε, ὅτι δὲν πιστεύει, ὅτι θὰ ἐπιβαρρυνθοῦν οἱ σχέσεις τῆς χώρας της μὲ τοὺς ἑταίρους της, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι δίδονται οἱ ἀπαραίτητες ἐξηγήσεις διπλωματικά. Οἱ διατλαντικὲς σχέσεις τίθενται σὲ ἄλλο ἐπίπεδο· οἱ Εὐρωπαῖοι ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ Οὐάσιγκτον τοὺς βλέπει, ὡς τοὺς φτωχοὺς ὑποτελεῖς τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου, χωρὶς νὰ ἔχει ἀλλάξει τίποτε, ἂν καὶ ἡ καθυστέρηση τοῦ Λευκοῦ Οἴκου στὴν ἐπίσημη ἀπάντηση, θεωρεῖται ὡς ἀναγνώριση τοῦ λάθους, καὶ δίδονται οἱ διευκρινίσεις σὲ μυστικὸ ἐπίπεδο.