Ἡ στήριξη τοῦ ἑλληνικοῦ ρόλου στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ στὴν ἐπιταχυνόμενη διαδικασία τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς εἶναι τὸ μεῖζον αἴτημα τοῦ λαοῦ μας κατὰ τὴν τρέχουσα περίοδο, ἀνεξαρτήτως κομματικῆς τοποθετήσεώς του∙ οἱ ἀντιδράσεις ἐναντίον τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας, στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, εἶναι ἐλάχιστες καὶ δακτυλοδεικτούμενες. Ἡ ἑνότης τῶν Ἑλλήνων θυμίζει ἐκείνη τῶν ἡμερῶν τῆς μεταπολιτεύσεως καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς δημοκρατίας ἀπ’ τὸν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ∙ μάλιστα στὶς σχετικὲς συζητήσεις φαίνεται ὁλοκάθαρα ἡ προτίμηση τῶν διαφωνούντων πρὸς τὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν πολιτική της, ἀπέναντι στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Γαλλία καὶ στὴν ἀναγνώριση τῆς πρωτοβουλίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ καγχασμὸς ὅλων, χωρὶς τὴν δυνατότητα ἀπαντήσεως ἐκ μέρους των∙ ἡ ταχεῖα ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ δυνατότης ἀξιοποιήσεως ἀπὸ πολλοὺς νέους τῶν εὐκαιριῶν ἐπενδύσεως τῶν μικρομεσαίων, ἀπὸ εὐρωπαϊκὰ καὶ ἐθνικὰ κεφάλαια, ἔρχεται ὡς ἀνέλπιστη βοήθεια στοὺς Εὐρωπαϊστές. Στὴν πολιτικὴ σκηνή, οἱ σοφιστεῖες τοῦ Ναπολεοντίσκου προκαλοῦν σαρκαστικὰ σχόλια στὴν ὁμήγυρη τῶν μονίμως πολιτικολογούντων Ἑλλήνων∙ ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ ἀποκλίνει πλέον σημαντικὰ ὑπὲρ τοῦ πρωθυπουργοῦ, παρὰ τὸ δύσκολο Θέρος καὶ τὰ προβλήματα ἐκ τοῦ λοιμοῦ, τοῦ καύσωνος καὶ τοῦ ἀνασχηματισμοῦ. Δύσκολη πολὺ εἶναι ἡ ἀνατροπή της στὸ προβλεπτὸ μέλλον.

Ὅλοι ἀναγνωρίζουν, ὅτι, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἱστορία μας, ἐπιτύχαμε τὴν σύναψη ἀμυντικῆς συμμαχίας μὲ μεγάλη δύναμη, ἀλλὰ καὶ ἀποτελοῦμε τὴν πρωτοπορία στὴν ἑνοποίηση τῆς Εὐρώπης∙ πάντα παρακαλούσαμε, γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῶν δικαίων μας, ἀλλὰ ποτὲ δὲν μπορέσαμε νὰ περιληφθεῖ στὶς ἀνακοινώσεις τοῦ ΝΑΤΟ, ἔστω καὶ ὡς ὑποσημείωσις κάτι σχετικό. Μὲ τὴν συμφωνία ἀναγνωρίζεται ἡ ἀμοιβαία ὑποστήριξη Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος σὲ περίπτωση ἐξωτερικῆς ἀπειλῆς∙ ἡ Ἄγκυρα ἀναγνώρισε τὰ πλεονεκτήματα, ἀλλὰ ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔχει ἐπιφυλάξεις καὶ δὲν θὰ τὴν ψηφίσει στὴν Βουλή∙ δηλαδή, ἐπιβεβαιώνει εὐθέως ὁ Ναπολεοντίσκος τὴν ἀπόλυτη ἐξάρτησή του ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ δὲν τολμάει οὔτε ἕνα βῆμα, χωρὶς τὴν ἔγκρισή τους. Στὸ ἴδιο κύμα καὶ οἱ ἀριστεροὶ καὶ ἡ κουλτούρα τους, ὄχι μόνο δὲν ἐπικροτοῦν τὴν συμφωνία, ἀλλὰ καὶ ἀποφεύγουν τὶς ἐπικρίσεις κατὰ τῶν Ἀμερικανῶν, γιὰ ὅσα ἔχουν κάνει στὸ Ἀφγανιστάν, τὴν ἀπάτη στὰ ὑποβρύχια καὶ τὴν προκλητικὴ καταπάτηση τῆς δημοκρατικῆς νομιμότητος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἀμερικῆς, μὲ τὴν ἀποφυγὴ παραπομπῆς στὴν δικαιοσύνη τῶν ὑπευθύνων τῆς αἱματηρᾶς εἰσόδου στὸ Καπιτώλιο καὶ τῆς καταπιέσεως τῶν μεταναστῶν ἀπ’ τοὺς ἔφιππους Τεξανοὺς ἐθνοφρουρούς. Ἀποδεικνύεται ἐμπράκτως, ὅτι ὁλόκληρη ἡ μεταπολιτευτικὴ ἀριστερὴ κουλτούρα ἦταν ἀμερικανοκίνητη, μὲ τὶς ὑποτροφίες πολλῶν «ἀγωνιστῶν» σὲ ἀμερικανικὰ Πανεπιστήμια. Φυσικὸ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ καὶ ἡ διαπλοκή τους, νὰ μὴν βλέπουν τὴν διεθνῆ ἀπομόνωση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.

Τὸ δεύτερο ἐνδιάφερον τῶν πολιτῶν εἶναι ἡ πορεία τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς πανδημίας∙ ἡ συμμετοχὴ στὰ προγράμματα ἀναπτύξεως, τῶν μικρομεσαίων καὶ τῶν μεγάλων κεφαλαίων, εἶναι μαζική, μὲ ἐξαίρεση τοὺς κρατικοδιαίτους τῆς τεσσαρακονταετίας∙ αὐτοὶ δείχνουν ὅτι ἀδυνατοῦν νὰ συμμετάσχουν στὴν εὐρωπαϊκὴ ἀξιολόγηση, γιὰ ἰσότιμη συμμετοχὴ στὰ προγράμματα, γιὰ δύο λόγους τουλάχιστον, δὲν διαθέτουν τὴν ἀναγκαία ἐσωτερικὴ ὀργάνωση τῶν ἑταιρειῶν τους, ὥστε νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἀνάγκες τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ∙ δεύτερον, ἡ νοοτροπία τῶν ἐπιχειρηματιῶν τους ἐπιβεβαιώνεται, ὅτι εἶναι αὐταρχικὴ καὶ ὑπερφίαλη, ὅπως εἶχε συνηθίσει γιὰ δεκαετίες, πιστεύουν ἀκόμη, ὅτι, «αὐτοὶ εἶναι τὸ ἑλληνικὸ κράτος». Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀντιτάχθηκε σθεναρά, ἐνῶ καὶ ἡ διαδικασία ἐγκρίσεως καὶ παρακολουθήσεως τῶν προγραμμάτων εἶναι αὐστηρὴ καὶ ἐξονυχιστική, ὥστε καὶ νὰ ἤθελε ἡ κυβέρνηση, δὲν θὰ γινόταν ἀποδεκτὴ ἀπ’ τὰ εὐρωπαϊκὰ ὄργανα∙ συνταιριάζει μὲ τὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση ἡ διαδικασία αὐτή. Τέλος, ἡ ψηφιακὴ ὀργάνωση καὶ ἡ καταπολέμηση σὲ μεγάλο βαθμὸ τῆς γραφειοκρατίας τὴν μετατρέπει σὲ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας∙ βρισκόμαστε ἤδη στὴν κορυφὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἀπ’ τὴν οὐρὰ ἐπὶ τραμποκομμουνισμοῦ. Τὸ κύριο πρόβλημά μας, γιὰ ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος καὶ τὴν ἐθνική μας ἀσφάλεια, εἶναι ἡ ἔμφυτη ἀδυναμία καὶ ἐπακόλουθη ἀπροθυμία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ προσαρμογή του στὶς νέες συνθῆκες.