Ὁ ἀτλαντικὸς οἰκονομικὸς πόλεμος ἐντείνεται καὶ περιλαμβάνει ὁλόκληρο τὸν κόσμο, μὲ κρίσιμο θέμα τὸ νομισματικό, ἔστω κι ἂν ἀγνοεῖται ἀρκετὰ ἀπ’ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ τύπο καὶ τὸν ἐπιχώριο ὑποτελῆ του∙ ἡ διαφορὰ γιὰ τὸν ρόλο τῆς προέδρου τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου στὶς ἐργασίες του, τελευταίως, ἦταν ἡ κορυφαία τοῦ ἀτλαντικοῦ κόσμου. Οἱ Ἀγγλοσάξωνες ὑποστήριζαν τὴν καθαίρεσή της, ἐπειδὴ ὑπῆρχαν ὑποψίες, ὅτι εὐνοεῖ τὴν Κίνα, ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀντιτάχθηκαν σθεναρῶς καὶ τὸ Διοικητικό του Συμβούλιο τὴν ἀπέρριψε, καὶ μὲ τὶς ψήφους, Κίνας, Ρωσίας καὶ περισσοτέρων ἄλλων∙ τὸ κύριο πρόβλημα εἶναι ἡ ἀναθεώρηση τοῦ καταστατικοῦ του καὶ ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος ἀρνησικυρίας στὸ 16%, ὅταν ἡ Ἀμερικὴ ἔχει ποσοστὸ 17%. Ἡ Οὐάσιγκτον ἐμφανίζεται ἀνυποχώρητη, ἀλλὰ οἱ διεθνεῖς ἀνάγκες ρευστότητος ἀπαιτοῦν ἄλλη δυναμικὴ κι ὄχι τὴν ἐξάρτησή της ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ οἰκονομικὴ πολιτική. Ἡ σύγκρουση προβλέπεται, ὅτι θὰ διαρκέσει ἐπὶ μακρόν.