Σὲ κεντρικὸ πόλο διεθνοῦς ἀναμετρήσεως ἀναδεικνύεται καὶ πάλι ἡ Συρία, καθὼς ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ μὲ ἄμεση στρατιωτικὴ ἐπέμβαση, μετὰ τὴν περαιτέρω ἐνίσχυση τῆς Δαμασκοῦ ἀπ’ τὴν Μόσχα καὶ τὸν ἐξοπλισμὸ τῶν Κούρδων της ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον∙ ὁ Τοῦρκος πρόεδρος ἐξαγγέλλει τὴν στρατιωτικὴ ἐπέμβαση, ἔστω καὶ κατὰ Ἀμερικανῶν καὶ Ρώσων, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀποτόλμησε ἀκόμη, ἐνῶ περιοδεύει στὴν Δυτικὴ Ἀφρική. Ἡ χώρα μετατρέπεται καὶ πάλι στὸν κύριο χῶρο συγκρούσεως τῆς ἐπιρροῆς τῶν δύο μεγάλων, μὲ τὴν Κίνα ὑπὲρ τῆς Ρωσίας∙ ὁ συριακὸς στρατός, μὲ τὴν ἐνεργὸ βοήθεια τῶν Ρώσων, κλιμακώνει τὶς ἐπιθέσεις του κατὰ τῶν τουρκικῶν θέσεων στὴν Ἰντλίμπ, χωρὶς ἰσχυρὴ ἀντίσταση ἐκ μέρους των. Ὁ Χαφὲζ Ἀσσὰντ αἰσθάνεται ἰσχυροποιημένος καὶ ἄνοιξε τὴν συζήτηση, γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, ἐνῶ ἔχει ἐξαφανίσει καὶ τὶς ὁμάδες τῶν ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖες βρίσκουν καταφύγιο στοὺς τουρκικοὺς θύλακες καὶ μόνο.