Ὁ ἐθνικὸς γλωσσολόγος συνεχίζει τὴν συστηματική του προσπάθεια ἀφελληνισμοῦ τοῦ τόπου προπαγανδίζοντας τὴν γραπτὴ γῶσσα, ὡς παράγοντα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἔκανε σὲ ἐκδήλωση τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὰ διακόσια χρόνια ἀπ’ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821∙ καὶ καλὰ ἡ πρόεδρός της δὲν καταλαβαίνει ἀπ’ αὐτά, ἀλλὰ ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὰ Πανεπιστήμια δὲν παρακολουθοῦν τὸ πόσο ὑπονομευτικὴ εἶναι ἡ προπαγάνδα του γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν συμβολή της στὴν ἐλεύθερη πολιτικὴ πρακτικὴ τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν προφορικὴ γλῶσσα καὶ ὁ πολιτισμός της προφορικός, πέραν τῆς χρήσεώς της γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν καθημερινῶν ἀναγκῶν τῶν πόλεων καὶ τῶν πολιτῶν, μέχρι τὸν τέταρτο π.Χ. αἰῶνα∙ ὁ Ὅμηρος ἦταν προφορικὴ παράδοση, ὅπως τὰ δημοτικὰ τραγούδια ἀργότερα, καὶ κατεγράφη γιὰ πρώτη φορὰ ἐπὶ Πεισιστράτου, τὸν ἕκτο π.Χ. αἰῶνα, ἀλλὰ πολλοὶ συγγραφεῖς, τραγικοί, Ἀριστοτέλης, ἀναφέρουν ἀποσπάσματά του, τὰ ὁποῖα δὲν περιλαμβάνονται στὴν στερεότυπη ἔκδοσή του. Οἱ τραγῳδίες ἐγράφησαν, γιὰ τὴν διδασκαλία τους μία καὶ μόνη φορὰ στὸ θέατρο τοῦ Διονύσου, μέχρι τὸ 393 π.Χ, ὅταν ἐπανεδιδάχθη ὁ «Παλαμήδης» τοῦ Εὐριπίδου, κι ὅταν ὁ χορὸς ἀπήγγειλε, «ἐκάματαν, ἐκάματαν τὰν πάνσοφον ὦ Δαναοί, τὰν ἀκοίμητον ἀηδόνα λαλᾶν», ὅλοι θυμήθηκαν, τὸν Σωκράτη κι ἔγινε ἡ ἀποκατάστασή του. Ὁ χορὸς ἔψαλλε τοὺς στίχους καὶ προκάλεσε συγκίνηση καὶ τύψεις στοὺς Ἀθηναίους…

Ὁ Νόαμ Τσόμσκυ εἶναι καλὸς γλωσσολόγος, Μαρριστής, ἀλλὰ μὲ τὴν μονοσήμαντη ἀντίληψη, ὅτι ὅλες οἱ γλῶσσες προέρχονται ἀπὸ μία ἀρχική. Αὐτά, ὄχι γιὰ τὴν Ἑλλάδα, καθὼς οἱ πρόγονοί μας ἐδέχοντο καὶ τὴν γλῶσσα τῶν βαρβάρων, ἐπειδὴ βάρβαρος ἦταν, ὄχι, ὅποιος εἶχε καταγωγὴ ξένη, ἀλλὰ ὅποιος ἦταν νοοτροπίας ὁλοκληρωτικῆς καὶ ἀδυνατοῦσε καταγράψαι στὸ μυαλό του, τὴν μουσικὴ ἁρμονία τῆς ἑλληνικῆς, ὅπως ἦταν ὁ Στρεψιάδης, «ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος». Ὁ Ἀριστοφάνης περιγράφει στὴν ἐποχή του, ὅσους ἀγνοοῦσαν τὸ μέτρο καὶ τὴν προσῳδία τῆς γλώσσης, δηλαδὴ τὴν μουσική της ἁρμονία, διότι αὐτὴ καλλιεργοῦσε στὸν πολίτη τὴν ἐλεύθερη πρακτική του, ἐνῶ ὅταν ἔμεινε προσηλωμένος στὶς λέξεις μόνο καὶ στὴν γραμματική, τότε ἐνσωματωνόταν μέσα του ὁ ἀνελεύθερος καὶ ἀνάγωγος λόγος∙ αὐτὰ ὅμως εἶναι ἀδιανόητα γιὰ τὸν ἐθνικὸ γλωσσολόγο. Ὁ Πλάτων τὸ ὑπογραμμίζει ἐπίσης, ἀφοῦ ἀναφέρεται προηγουμένως στὴν σημασία τῆς προσῳδίας γιὰ τὸν ἐλεύθερο λόγο τοῦ πολίτου∙ «καὶ μετὰ Δάμωνος βουλευσόμεθα τίνες ἀνελευθερίας καὶ ὕβρεως ἢ μανίας καὶ ἄλλης κακίας πρέπουσαι βάσεις καὶ τίνας τοῖς ἐναντίους λειπτέον ῥυθμοῖς». Ὁ Ὅμηρος ὑπογραμμίζει τὴν σημασία τῆς μουσικῆς ἁρμονίας στὸν λόγο καὶ συνεχίζουν ὅλοι, Ἡράκλειτος, τραγικοί, Θουκυδίδης, παρ’ ὅτι ἡ ἀναφορά του, «κτῆμα ἐς ἀεί», προκάλεσε ἔντονες ἀντιδράσεις, ἐπειδὴ ἐθωρήθη προσβολὴ πρὸς τὸν προφορικὸ λόγο.

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτά, ἡ ἀναφορά του στὸν Διονύσιο τὸν Θρᾶκα εἶναι ὄχι μόνο
ἀποσπασματική, ἀλλὰ καὶ διαστρεβλωτική∙ Ἀναφέρει αὐτὸς τὸν ὁρισμὸ τῆς γραμματικῆς, «γραμματική ἐστιν ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγγομένων»∙ ἐμπειρία εἶναι ἡ γραμματικὴ τῶν λεγομένων παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένων. Δηλαδή, αὐτὰ ποὺ λένε κι ὄχι ποὺ γράφουνε, ἐνῶ τὸ «ὡς ἐπὶ τὸ πολύ», ἐννοεῖ καὶ τὸν ἁπλὸ κόσμο. Συνεχίζει στὴν ἑπόμενη παράγραφο, μὲ τὴν ἔνοια τῆς ἀναγνώσεως: «Ἀνάγνωσίς ἐστι ποιημάτων ἢ συγγραμμάτων ἀδιάπτωτος προφορά. Ἀναγνωστέον δὲ καθ’ ὑπόκρισιν, κατὰ προσῳδίαν, κατὰ διαστολήν∙ ἐκ μὲν γὰρ τῆς ὑποκρίσεως τὴν ἀρετήν, ἐκ δὲ τῆς προσῳδίας τὴν τέχνην, ἐκ δὲ τῆς διαστολῆς τὸν περιεχόμενον νοῦν ὁρῶμεν». Μὲ τὴν ὑπόκρισιν, τὴν ἠθοποιία, τὸ ὕφος τοῦ λόγου, παρουσιάζεται ἡ ἀρετὴ τῆς μιμήσεως, μὲ τὴν προσῳδία, ἡ τέχνη τοῦ λόγου, καὶ μὲ τὴν διαστολήν, τὴν παῦσιν, τὸ νόημα τοῦ λόγου, πάντα μεγαλοφώνως. Αὐτὰ ὅμως δὲν ἀναφέρονται ἀπ’ τὸν γλωσσολόγο, οὔτε ὅτι ἡ συνέχεια τοῦ προφορικοῦ λόγου διετηρήθη στὰ ψηλὰ βουνά, μὲ τὴν φυγὴ πολλῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τοὺς βαρβάρους κατακτητάς, ὅπου καὶ συντήρησαν τὴν προσῳδία καὶ τὴν ἁρμονία τοῦ λόγου, μὲ τὸν πολιτικὸ στίχο, ἐνῶ καὶ ἡ ὑμνολογία τῆς ἐκκλησίας, τὸν ἴδιο δρόμο ἀκολούθησε, παράλληλα μὲ τὴν κοινοτικὴ ζωή, καὶ τὴν δημοτικὸ ποίηση. Δὲν εἶναι κακὸ νὰ τὰ μελετήσει κι ὁ ἐθνικὸς γλωσσολόγος, ἐκτὸς κι ἂν φοβᾶται, ὅτι θὰ χάσει τότε τὴν δουλική του νοοτροπία…

Ἡ ἰσοπεδωτικὴ λογικὴ τῶν δυτικῶν γλωσσολόγων δὲν ἰσχύει γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, διότι κύριο κριτήριό της εἶναι ἡ ἁρμονικὴ προφορά, ὁ ἐμμελής της λόγος, κι ὄχι ὁ τυπικὸς σχηματισμὸς τῶν λέξεων∙ οἱ ἀντιλήψεις τους ἐντάσσονται στὴν ἐσχατολογικὴ πίστη τῶν ὁλοκληρωτικῶν ἰδεολογιῶν. Ἡ γλῶσσα τῆς γειτονιᾶς καὶ τοῦ χωριοῦ εἶναι ἡ γνήσια ἑλληνικὴ γλῶσσα σήμερα, ὄχι ἡ κοινοβαρβαρικὴ τοῦ Κολωνακίου καὶ τῶν διασήμων προαστείων…