Ἡ κάθοδος τοῦ Γιωργάκη στὴν διαδρομὴ τῆς διαδοχῆς τοῦ προέδρου τοῦ ΚΙΝΑΛ δὲν ἐξέπληξε σχεδὸν κανέναν∙ ἄλλωστε ἀναζητοῦσε κάποιον ρόλο στὴν πολιτική μας ζωή, ἀφοῦ ὡς ΚΙΔΗΣΟ εἶχε καταποντισθεῖ κι δυόμισυ χρόνια στὴν Βουλὴ εἶναι ἀνύπαρκτος, δῆθεν ὡς πρώην πρωθυπουργός. Ἡ ἐπίκληση τῆς διαδοχῆς, δηλαδή, τῆς ἀρχῆς τῆς κληρονομίας τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τῆς ἐπιλογῆς τῶν αὐτῶν συνθημάτων, ἴσως προσελκύει ἀρκετοὺς παροπλισμένους τοῦ πάλαι ποτὲ ἰσχυροῦ κόμματος, κι ὅσους δὲν βρῆκαν στέγη στὸν ΣΥΡΙΖΑ, στὴν ἄσκησή του τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ εἶναι ὑπὸ διερεύνηση, τὸ ἂν συγκινεῖ ἀκόμη τὴν κοινὴ γνώμη∙ ἡ ἀναπαλαίωση εἶναι ὄμορφη διαδικασία, ἀλλὰ γιὰ τὴν διατήρηση τῆς παλαιᾶς εἰκόνος καὶ τὴν ἀνανέωση τῶν ἀναμνήσεων. Ἡ τρέχουσα πολιτικὴ ζωὴ ὅμως ἀπαιτεῖ ζωντανὴ παρουσία…