Ἡ παραμέριση τοῦ δολλαρίου -ἢ ἀλλιῶς ἡ ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν- ἐπεκτείνεται σταδιακά, μὲ τὴν μετατόπισή τους σὲ ἄλλα νομίσματα∙ ἀπὸ χρόνια ἔχουν μειωθεῖ οἱ συναλλαγὲς σὲ δολλάρια, μὲ κερδισμένο πρῶτο τὸ εὐρώ, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ τὸ ρεμίνμπι, ἐνῶ ἐπιταχύνθηκαν τοὺς τελευταίους μῆνες. Οἱ συναλλαγὲς πλέον γίνονται κατὰ 38-39% σὲ δολλάρια καὶ εὐρὼ καὶ οἱ ὑπόλοιπες σὲ ἄλλα νομίσματα∙ τὸ γνωρίζει αὐτὸ ἡ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀναφέρει, ὡς ἀπειλή της, τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς Ρωσίας ἀπ’ τὸ γνωστὸ Swift, τὸν μηχανισμὸ διευθετήσεως τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν, καθὼς Ρωσία καὶ Κίνα ἔχουν συστήσει δικούς τους μηχανισμοὺς καὶ δὲν χρειάζονται πλέον τοὺς Δυτικούς. Ἡ οἰκονομικὴ ἀλκὴ τοῦ Πεκίνου προσφέρει τὴν ἀπαραίτητη κάλυψη καὶ τὴν ψυχολογικὴ ἐνίσχυση τῶν συναλλασσομένων.