Οἱ ἀβεβαιότητες, γιὰ τὴν πορεία τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας, ὑποχωροῦν σταδιακά, ἐνῶ διαγράφονται προοπτικὲς γιὰ ἀνάκαμψή της, μὲ τὴν ἐκτόνωση καὶ ἐπίλυση τῆς οὐκρανικῆς κρίσεως∙ οἱ παρεμβάσεις τῶν Εὐρωπαίων θεωροῦνται οἱ ἀποφασιστικές, καθὼς ἀπέτρεψαν τὴν κλιμάκωσή της, ὅπως ἐπιδίωκαν, ὅπως πιστεύουν στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, νατοϊκὲς καὶ ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις. Οἱ ἀντιδράσεις εἶναι ἔντονες καὶ στὶς ἀμερικανικὲς πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες, καθὼς ἰσχυρίζονται, ὅτι δὲν ἀντέχουν ἐμπορικὸ καὶ τεχνολογικὸ πόλεμο οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, μὲ τὸ σινορωσικὸ μέτωπο, τὸ ὁποῖο ἀπεδείχθη συμπαγὲς τοὺς τελευταίους μῆνες τουλάχιστον∙ χαρακτηριστικὸ θεωροῦν τὸ γεγονός, ὅτι μόλις ἔγινε γνωστὴ ἡ εὐρωπαϊκὴ πρωτοβουλία γιὰ διπλωματικὴ λύση, διαμορφώθηκε ἄλλο κλίμα στὶς κεφαλαιαγορὲς καὶ ἐπιστροφὴ τῆς ζητήσεως, ἔστω κι ἂν δὲν ὑποχώρησαν οἱ τιμὲς τῶν ὑδρογονανθράκων. Ἄλλωστε, πολλοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι στὸν πρῶτο νέο τυφῶνα τοῦ Κόλπου, θὰ διακοπεῖ ἡ μεταφορὰ ὑγροποιημένου φυσικοῦ ἀερίου καὶ θὰ χρειασθεῖ κι ἡ Ἀμερικὴ ρωσικὲς εἰσαγωγές…