Ἡ διαφορά, Γαλλίας καὶ Γερμανίας, ὡς πρὸς τὴν χρήση τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας, γιὰ τὶς καταναλωτικὲς ἀνάγκες τῶν ἀγορῶν τους, δεσπόζει στὴν συζήτηση γιὰ στροφὴ πρὸς τὴν πράσινη ἐνέργεια τῆς Εὐρώπης∙ τὸ Παρίσι ἐπιμένει στὴν χρήση της, καθὼς γύρω στὸ 60% τῆς παραγωγῆς ἠλεκτρισμοῦ στὴν χώρα γίνεται ἀπὸ πυρηνικοὺς σταθμούς, ἀλλὰ τὸ Βερολίνο ἄρχισε τὴν διάλυση τῶν ἀντιστοίχων του, μὲ προοπτικὲς πλήρους ἀπαλλαγῆς του τὸ 2040. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπιχειρεῖ συγκερασμὸ τῶν δύο ἀπόψεων, ἐνῶ γενικὰ οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες προσαρμόζονται στὴν ἀπανθρακοποίηση τῆς οἰκονομίας τους τὶς ἑπόμενες δεκαετίες∙ ἡ οὐκρανικὴ κρίση ἔχει προκαλέσει τὴν ἀπότομη αὔξηση τῶν τιμῶν τῶν ὑδρογονανθράκων, ἀλλὰ αὐτὸ θεωρεῖται παροδικό, ἐπειδὴ προβλέπεται ὑποχώρησή τους, μετὰ τὴν ἐπίλυση τῆς κρίσεως. Τὰ παρεόρτια εἶναι οἱ χειρότερες συνέπειες.