Τὰ ἐσωτερικὰ πράγματα στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες διανύουν ἐξαιρετικὰ εὐαίσθητη περίοδο∙ δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀντιπαράθεση Μπάιντεν καὶ Τράμπ, μὲ τὸν τελευταῖο κερδίζειν ἔδαφος, οὔτε οἱ καθυστερήσεις στὴν λογοδοσία, γιὰ τὴν εἰσβολὴ στὸ Κογκρέσσο, τὸ στίγμα τῆς ἐλλιποῦς λειτουργίας τῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ Οὐκρανικὸ πρόβλημα. Ἡ κυβέρνηση ἐπέλεξε τὴν πόλωση μὲ τὴν Ρωσία, μὲ θέμα τὴν φερόμενη εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀποδίδει∙ ὁ στόχος ἦταν ὁ ἐγκλωβισμὸς τῶν Εὐρωπαίων στὴν ψυχροπολεμικὴ πολιτικὴ τοῦ μεταπολέμου καὶ ἡ συστράτευσή τους, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτησή της∙ ἐὰν ἡ Εὐρώπη τὸ δεχόταν, τότε αὐτομάτως ἐντασσόταν στοὺς ἀσφυκτικοὺς νατοϊκοὺς μηχανισμούς, ὁπότε ἔχανε τὴν αὐτοτέλειά της καὶ τὶς δυνατότητες αὐτονόμου εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς. Ἡ εἰσβολὴ δὲν θὰ γινόταν, ἀλλὰ ὁ ἐγκλωβισμὸς παρέμεινε κι οἱ Εὐρωπαῖοι ἐξέπιπταν σὲ ὑποτακτικοὺς τῶν Ἀμερικανῶν, ὁπότε ἀποχαιρετοῦσαν τὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση καὶ τὴν Εὐρωζώνη…