Οἱ συνομιλίες τῶν δύο μεγάλων τῆς Εὐρώπης, μὲ τοὺς ἡγέτες Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας, εἶχαν ἄμεσο καὶ οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα∙ οἱ Τζὸ Μπάιντεν καὶ Βλαδίμηρος Ποῦτιν ἀναγνώρισαν, ἔστω καὶ ἐμμέσως καὶ βαρυθυμῶν ὁ Ἀμερικανός, ὅτι ἡ γηραιὰ ἤπειρος ἔχει καὶ τὴν δική της φωνή, τὴν ὁποία δὲν δύνανται παραγνωρίζειν ἄλλο. Οἱ προτάσεις, γιὰ διπλωματικὴ ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ, οὐσιαστικὲς καὶ συζητήσιμες, περισσότερο ἀπ’ τὴν Μόσχα καὶ ὀλιγώτερον ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον. Διεθνῶς ὅμως εἶναι ἕνα τὸ δεδομένο, τὰ εὐρωπαϊκὰ προβλήματα ἔπαψαν νὰ εἶναι ἀντικείμενο ἀποκλειστικὰ τῶν δύο μεγάλων καὶ συζητοῦνται καὶ μὲ τὴν παρουσία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ὅπως τὴν ἐκφράζει ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων∙ οἱ πρωτοβουλίες τῶν δύο Εὐρωπαίων φαίνεται, ὅτι θὰ ἔχουν ἀποτέλεσμα, ἐπειδὴ τυγχάνουν καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν ἄλλων μεγάλων, Κίνας καὶ Ἰνδιῶν. Ἡ ἰσορροπία δυνάμεων στὴν γηραιὰ ἤπειρο ἀλλάζει καὶ μάλιστα ἄρδην, ὁπότε διανοίγονται νέες προοπτικτὲς στὴν διεθνῆ συγκυρία.