Ἡ Εὐρώπη, δηλαδὴ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, ἔκανε τὸ κρίσιμο βῆμα τῆς διεθνοῦς ἀναγνωρίσεώς της, ὡς σοβαροῦ καὶ ὑπευθύνου παράγοντος στὴν παγκόσμια σκηνή∙ ἡ ἀτλαντικὴ ψυχροπολεμικὴ προπαγάνδα ἦταν καὶ παραμένει ἀπ’ τὶς χειρότερες στὴν ἱστορία, μὲ προσδιορισμό, ἡμέρας καὶ ὥρας τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν Οὐκρανία. Στὸν πολυπολικὸ κόσμο, καὶ περισσότερο στὴν Κίνα καὶ στὶς τρίτες χῶρες, παρακολουθοῦσαν τὰ γεγονότα μὲ παράξενο βλέμμα∙ ἕνα μόνο φοβόντουσαν τὴν προβοκάτσια ἐκ μέρους τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ κυρίως στὸ Ντονμπάς. Οἱ ἐπισκέψεις σὲ Μόσχα καὶ Κίεβο τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σὸλτζ ἔδειξαν, ὅτι δὲν ἦταν δύσκολος ὁ διάλογος καὶ τὸν ἐπέτυχαν, ὅσο κι ἂν ἐνοχλήθηκαν, Λονδίνο καὶ Οὐάσιγκτον∙ ἡ Εὐρώπη κατακτᾶ πλέον, γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικά, τὸν αὐτόνομο διεθνῆ της ρόλο, μὲ τοὺς τρίτους στρέφειν τὸ βλέμμα τους πρὸς αὐτήν, γιὰ τὶς σχέσεις τους μὲ τὴν Δύση. Αὐτὴ εἶναι μεγάλη κατάκτηση…