Ὁ Τζὸ Μπάιντεν, στὴν προσπάθειά του διασώσεως ὅσου γίνεται ἐκ τοῦ κύρους του, ἐμφανίσθηκε παρακλητικὸς πρὸς τοὺς Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σὸλτζ γιὰ τὴν διπλωματικὴ λύση τοῦ Οὐκρανικοῦ∙ ἐπανέλαβε τὶς κορῶνες του, ἔτσι γιὰ τὰ προσχήματα, γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς, ἀλλὰ καὶ ἀποδέχθηκε ἔναρξη τοῦ διαλόγου. Στὴν διεθνῆ σκηνή, ἡ κίνηση θεωρεῖται, ὡς ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς εὐρωπαϊκῆς πρωτοβουλίας, γιὰ τὴν ἐκτόνωση τῆς κρίσεως καὶ τὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος, ἀλλὰ καὶ τοῦ σημαντικοῦ ρόλου τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ ἔκανε τὸ ἀδιανόητο, γιὰ κάθε Ἀμερικανὸ πρόεδρο στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία, ἀπεδέχθη τὴν ἰσοτιμία τῶν Εὐρωπαίων στὰ παγκόσμια πράγματα καὶ ἰδιαιτέρως στὰ εὐρωπαϊκὰ θέματα. Ἡ συνέχιση τῆς ψυχροπολεμικῆς προπαγάνδας ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ γίνεται γιὰ πολλοὺς λόγους∙ γιὰ τὴν διατήρηση τῶν προσχημάτων τους κυρίως καὶ γιὰ ἀπαξίωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ρόλου, δηλαδή, γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Εὐρώπης στὴν ἀτλαντικὴ ὑποταγή…