Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἐκφεύγει πλέον τῶν στενῶν δυτικῶν ὁρίων, ὅπως ἤλπιζαν οἱ ἀτλαντικοὶ κυρίως κύκλοι∙ ἡ παρέμβαση τῆς Κίνας εἶναι δεδομένη, προσφέροντας τὴν διαμεσολάβησή της μεταξὺ τῶν ἐμπλεκομένων, ἐνῶ καὶ οἱ Ἰνδίες ἀκολουθοῦν. Ἤδη, Παρίσι καὶ Βερολίνο προσανατολίζονται στὴν βοήθεια τοῦ Πεκίνου, ἐνῶ μελετοῦν προσεκτικὰ καὶ τὴν οἰκονομική του βοήθεια πρὸς τὴν Μόσχα, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπιπτώσεων τοῦ Ταμείου Σινορωσικῶν Συναλλαγῶν, τὸ ὁποῖο καὶ ἀπαξιώνει τὸ δυτικὸ Swift, θεωρούμενο ὡς τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς παράγοντες! ἡ κίνηση αὐτὴ τοῦ Γαλλογερμανικοῦ ἄξονος ἐνισχύει τὴν αὐτόνομη εὐρωπαϊκὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν ἀπήχησή της στὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναδεικνύουν, ὡς οὐσιαστικὸ συνομιλητή τους τὶς φτωχὲς χῶρες, ἐπιτυγχάνοντας ἔτσι τὴν «κάθαρσή» τους ἀπ’ τὸ ἀποικιακὸ παρελθόν τους, μὲ τὴν ἀναγνώριση στοὺς τρίτους τῶν δικαιωμάτων τους. Εἶναι μία ἀπ’ τὶς πολλὲς ἀλλαγὲς τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου στὴν διεθνῆ δυναμική…