Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἀνέδειξε δύο νέα πράγματα στὴν διεθνῆ σκηνή∙ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ἀδιαμφισβητήτου ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας -ἔστω μὲ παράπλευρη συνέπεια τὴν Συνταγματικὴ Πυξίδα τῶν Εὐρωπαίων-, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμφάνιση κι ἐνδυνάμωση τῆς παρουσίας τοῦ ἄλλοτε τρίτου κόσμου στὴν ὑφήλιο∙ ἡ παράταση μάλιστα τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, κατὰ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, συνέβαλε στὴν ἀπόκτηση τῆς συνειδήσεως τῆς δυνάμεώς τους σὲ πολλὲς χῶρες Ἀσίας, Ἀφρικῆς καὶ Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐπανεμφάνιση τῆς ἀναμετρήσεως ἀποικιοκρατῶν καὶ ἀποικιῶν τοὺς προηγούμενους αἰῶνες∙ ἡ διαφορὰ εἶναι καθοριστική, τότε ἡ σύγκρουση ἐλάμβανε τὴν μορφὴ τῶν αὐτονόμων κυρίως τοπικῶν ἐκρήξεων, ἐνῶ τώρα έμφανίζεται, ὡς ἑνιαία ἔκφραση, μὲ κορυφαίους τὶς Κίνα, Ἰνδίες καὶ Νότιο Ἀφρική, μὲ τὴν ἐκδήλωση τῆς πουτινοφιλίας στὴν μαύρη ἤπειρο. Ἡ κινεζικὴ οἰκονομία καὶ ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία διευκολύνουν τὴν ἀφύπνιση, ἑνότητα καὶ εὐρύτερη προβολὴ τῶν νέων δυνάμεων…