Ὁ προβληματισμὸς τῶν πολυεθνικῶν, γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν δυτικῶν κυρώσεων κατὰ τῆς Ρωσίας στὶς δουλειές τους καὶ τελικὰ στὴν ἐπιβίωσή τους, ἐντείνεται· διαπιστώνουν, ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἐπίκειται ἡ χρεωκοπία τῆς Μόσχας, ἀλλὰ ὅτι ἐπιταχύνεται ἡ ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν καὶ ἐνισχύονται οἱ τάσεις ἀπεξαρτήσεως τῶν Ἀναδυομένων ἀπ’ τὴν χρήση τοῦ δολλαρίου. Μὲ ἄλλα λόγια χάνουν πολλὲς ἀγορές, ἀπέναντι στὶς κινεζικὲς καὶ ἰνδικές, ἐνῶ ἀναδύονται καὶ ἄλλες ἄλλων χωρῶν, γιὰ δύο λόγους· πρῶτος, ὅτι οἱ πρώην ἀποικίες θεωροῦν τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, ὡς συνέχεια τῶν ἀποικιοκρατικῶν ἐξαρτήσεών τους, ὁπότε ἀπομακρύνονται ἀπὸ ὅλους τοὺς φορεῖς ποὺ τοὺς θυμίζουν τὶς μαῦρες μέρες τους· δεύτερος, ἡ μονοσήμαντη ἀτλαντικὴ προπαγάνδα, ὑπὲρ τῆς δημοκρατίας, τοὺς προκαλεῖ τὴν ἔντονη ἀπέχθεια κατὰ τῆς Δύσεως, ἐπειδὴ οὐδέποτε ἐφάρμοσαν τὶς δημοκρατικὲς ἀξίες οἱ ἀποικιοκράτες στὶς ἴδιες, ἀλλὰ τὴν τακτικὴ τῶν κανονιοφόρων. Τέλος, ἐπιλέγονται οἱ ἀνταγωνιστικὲς ὁμοειδεῖς δικές τους ἐπιχειρήσεις…