Ἡ Οὐκρανία ἐπιλέγει τὴν στάση ἀναμονῆς, ἀποφεύγοντας τὴν μετωπικὴ ἀναμέτρηση στὸ Ντόνμπας μὲ τὴν Ρωσία, ἀλλὰ κλιμακώνει τὴν προπαγάνδα της μέσῳ τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς· ἔτσι, παρουσιάζεται τὸ ἀντιφατικὸ σχῆμα, ἀπόλυτη καταδίκη τῆς συλλήψεως τῶν ἀντιπάλων τοῦ Ρώσου προέδρου, ἀλλὰ πλήρης δικαιολόγηση τῶν ἀντιστοίχων στὸ Κίεβο, μὲ ἀποοσιώπηση μάλιστα τῶν ἐμφανῶν σημείων βασανισμοῦ του καὶ δικαιολήγηση τῶν χειροπέδων. Ὁ κύριος λόγος εἶναι ἄλλος, ἡ ἄμυνα τῆς Μαριουπόλεως ἔχει περιορισθεῖ σὲ ἐργοστάσιο, ἐνῶ οἱ Ρῶσοι ἰσχυρίζονται ὅτι, χίλιοι Οὐκρανοὶ στρατιῶτες ἔχουν παραδοθεῖ σὲ αὐτούς· ἡ παράταση τῆς καταστάσεως πιστεύουν, ὅτι τοὺς εὐνοεῖ, καθὼς θεωροῦν δεδομένη τὴν ἀδυναμία ἀντιπαραθέσεως πρὸς τοὺς Ρώσους σὲ ἀνοικτὸ πεδίο, ἐνῶ στὴν τακτικὴ αὐτὴ τοὺς συμβουλεύει καὶ τὸ ΝΑΤΟ, ἐπειδὴ διαπιστώνει, ὅτι ἡ ρωσικὴ νίκη στὸ Ντονμπὰς σημαίνει τέλος τοῦ πολέμου καὶ ἄμεσο συμβιβασμὸ τοῦ Οὐκρανοῦ προέδρου πρὸς τοὺς ὅρους τῆς Μόσχας, χωρὶς προϋποθέσεις.