Στὴν ἀκριβῆ ὁριοθέτηση τῶν εὐρωατλανικῶν σχέσεων ὁδηγεῖ ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος, μετὰ τὴν ὑποχώρηση τῶν πρώτων ἑορτασμῶν τῆς πλήρους ἑνότητος τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ ὠκεανοῦ· οἱ Ἀτλαντιστὲς προπαγανδίζουν τὴν ὑπαγωγὴ τῶν Εὐρωπαίων στὴν νατοϊκὴ ὑποταγή, ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαϊστές, μὲ πρῶτο τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἐκφράζουν πολλὲς ἐπιφυλάξεις οἱ ὁποῖες θὰ ἀποτελέσουν τὴν βάση τῆς γαλλικῆς πολιτικῆς, ἂν ἐπανεκλεγεῖ στὶς 24 Ἀπριλίου, πρᾶγμα λίαν πιθανό. Πρόκειται γιὰ τὴν δυσκολώτερη δοκιμασία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στὰ ἑβδομήκοντα ἔτη ἱστορίας της· τὸ βάρος εἶναι πολὺ μεγάλο, ἐπειδὴ πρόκειται γιὰ ἀναθεώρηση τῆς ἐννοίας τῆς Δύσεως τῶν τριῶν τελευταίων αἰώνων. Ἡ Γαλλία τὴν εἶχε ὁρίσει ἰδεολογικὰ κι αὐτὴ ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τοῦ ἐπαναπροδιορισμοῦ της, ὡς ἰσοτίμου ὅμως πλέον ἑταίρου μὲ τοὺς ἀναδυομένους τρίτους.