Ἡ εὐρωπαϊκὴ οἰκονομία εἰσέρχεται στὴν περίοδο τῆς μεγάλης τομῆς της, ἀπὸ δύο πλευρές· διατηρεῖ τὴν ἑνιαία δομή της καὶ παρεμβαίνει ὡς Κοινότητα στὶς οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως, ἢ τηρεῖ ἀποστάσεις ἀπὸ αὐτὴν καὶ ὁδηγεῖται στὴν ἐφαρμογὴ ἐθνικῆς πολιτικῆς ἀμύνης ἐναντίον της, μὲ ἄγνωστες τὶς ἐπὶ μέρους κατευθύνσεις της. Πρὸς τὴν πρώτη πιέζουν οἱ νότιες χῶρες κυρίως καὶ οἱ Εὐρωπαϊστὲς τῶν βορείων, ἐνῶ μὲ τὴν δεύτερη ταυτίζονται οἱ Ἀτλαντιστὲς κι ὅσοι δὲν ἐντάσσονται στὴν Εὐρωζώνη· ἡ ἐπιλογὴ γίνεται ἐντὸς τῶν δύο ἑπομένων ἑβδομάδων μᾶλλον, μὲ καθοριστικὸ τὸν ρόλο τοῦ Ὄλαφ Σόλτζ, καθὼς οἱ δύο ἑταῖροι του, καὶ περισσότερο οἱ Οἰκολόγοι, τείνουν πρὸς τὴν ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση. Ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση εἶναι ἕτοιμη, γιὰ ἐθνικὴ παρέμβαση πρὸς στήριξη τῶν εὐπαθῶν ὁμάδων, ἂν καὶ πρωταγωνιστεῖ στοὺς Εὐρωπαϊστές. Ἀκόμη καὶ ἡ Κριστὶν Λαγκὰρντ ἔδωσε λίγες ἑβδομάδες προθεσμία, πρὶν τὴν αὔξηση τῶν ἐπιτοκίων.