Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση βρίσκεται στὴν κρισιμότερη καμπὴ τῆς ἑβδομηκονταετοῦς ἱστορίας της, καθὼς δείχνει, ὅτι ἔχει παραδοθεῖ στὴν ἀτλαντικὴ ἀγκάλη, μετὰ καὶ τὴν ἔνταξη Σουηδίας καὶ Φιλανδίας στὸ ΝΑΤΟ· ἡ Οὐάσιγκτον ἔχει ἐπιβάλει τοὺς ὅρους της στὸν δυτικὸ κόσμο, μὲ τὴν ἐξώθηση τῆς Ρωσίας στὴν ἐπίθεσή της κατὰ τῆς Οὐκρανίας καὶ τὴν ἐγκατάλειψη κάθε ἄλλης διεθνοῦς πολιτικῆς ἐπιλογῆς τῶν Εὐρωπαίων. Ἀκόμη καὶ οἱ διακηρύξεις τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σὸλτζ τὴν προηγούμενη Δευτέρα στὸ Βερολίνο, γιὰ αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τῆς Εὐρώπης, ἔχουν ξεχασθεῖ, καθὼς ἡ Γερμανίδα ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν δείχνει, ὅτι τὶς παρακάμπτει ἀνέτως κι ἀκολουθεῖ πιστὰ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτική· ὁπότε, τὸ πρόβλημα μεταφέρεται στὴν Γερμανία, μεταξὺ τῆς κυβερνήσεως καὶ τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της κυρίως, ἡ ὁποία γνωρίζει, ὅτι ἀπειλεῖται ἡ ἀνταγωνιστικότης της. Οἱ ἐκλογὲς στὴν Βόρειο Ρηνανία, Βεστφαλία, τὸ γνωστὸ Ρούρ, κρίνουν μᾶλλον τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις της…