Ἡ ἐνίσχυση τῆς διαδικασίας τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης ἦταν τὸ ἀντικείμενο τῶν συζητήσεων τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν μὲ τὸν Μάριο Ντράγκι, κατὰ τὸ προχθεσινὸ δεῖπνο στὸ Μέγαρο τῶν Ἠλυσίων· οἱ δύο ἡγέτες ἔχουν παραπλήσιες ἀπόψεις γιὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ τὶς ἐπιπτώσεις του στὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ περισσότερο στὴν οἰκονομία της. Ἄλλωστε, ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἀνέκτησε τὴν παλαιὰ δυναμική του κι αὐτὸ καθίσταται ἐμφανέστατο στοὺς ἑταίρους τους· οἱ μεγάλοι τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τὰ παλαιὰ μέλη της σταδιακὰ περιορίζουν τὴν ἀπόλυτη ἀλληλεγγύη τους πρὸς τὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες κι ἀναγνωρίζουν, ὅτι οἱ τελευταῖες διέπονται πρωτίστως ἀπ’ τὴν ζοφερὴ ἐμπειρία τους τῆς σοβιετικῆς ἐξουσίας. Οἱ ἀνάγκες ὅμως τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν, καὶ ἰδιαιτέρως οἱ οἰκονομικές, παραμένουν ὀξύτατες, ἐνῶ δὲν διαγράφονται στὸν ὁρίζοντα προοπτικὲς ὑποχωρήσεως τῆς ἀκρίβειας, παρὰ περαιτέρω ἔντασή της. Οἱ πιέσεις τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας εἶναι οἱ πιὸ ἀφόρτητες.