Ἡ δυτικὴ οἰκονομία παρουσιάζει τὰ περισσότερα προβλήματα διεθνῶς, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, μὲ τὴν ἐξαίρεση τοῦ ἐπισιτιστικοῦ τὸ ὁποῖο βαρύνει πρωτίστως τὶς φτωχὲς χῶρες· οἱ ἔγκυροι ἀναλυτές της τὰ ἀποδίδουν στὴν ἰδεολογική της προσήλωση, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ φιλελεύθερη οἰκονομία ποὺ ἐκφράζει τὶς δημοκρατικὲς ἀξίες, ὅπως τὶς γνωρίζουμε τοὺς τελευταίους αἰῶνες. Εἶχαν πιστέψει οἱ Δυτικοὶ ἡγέτες, καὶ περισσότερο ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος, ὅτι εἶναι τὸ κέντρο τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου, κι ἑπομένως, μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν αὐστηροτάτων κυρώσεων, ἡ ρωσικὴ οἰκονομία θὰ χρεωκοποῦσε σὲ δύο ἑβδομάδες, ὅπως τὸ διακήρυσσε πομπωδῶς· ἀλλά, αὐτὴ δὲν ἦρθε, παρὰ ἀντιθέτως πολλαπλασιάστηκαν τὰ προβλήματα στὴν δυτικὴ οἰκονομία, ἐνῶ οἱ Ἀναδυόμενοι ὑπέστησαν ὁλιγώτερες ἢ οὐδεμία ἐπίπτωση. Τὸ χειρότερο εἶναι, ὅτι δὲν ἔχουν καταγράψει, οἱ Ἀμερικανοὶ κυρίως, τὴν διαμόρφωση τῆς παραγωγικῆς ἀλυσίδος παγκοσμίως μετὰ τὴν ψηφιοποίησή της· τὰ διάφορα στάδια ἑκάστου ἀγαθοῦ διέρχονται ἀπὸ πολλὲς χῶρες…